Uzasadnienie
Skarżący M. W. wywiódł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.
Zarządzeniem z dnia 13 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Na powyższe zarządzenie Skarżący w terminie złożył zażalenie wskazując, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, a następnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. cofnął zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Przepis ten stosujemy odpowiednio do postępowania zażaleniowego, bowiem jak stanowi art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy NSA, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. cofnął to zażalenie, dlatego też zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania zażaleniowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 195 § 3 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.