Uzasadnienie
C. Spółka z o.o. w T.(dalej powoływana jako skarżąca Spółka), w dniu [...].02.2015 r., złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. deklarację podatkową VAT-7 za styczeń 2015 r. z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy kwoty podatku w wysokości [...] zł w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia deklaracji.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., w dniu [...].02.2015 r., wszczął wobec skarżącej Spółki postępowanie kontrolne nr [...] w zakresie zweryfikowania rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od października 2014 r. do stycznia 2015 r. w tym zasadności dokonania zwrotu za miesiąc styczeń 2015 r.
Postanowieniem z dnia [...].03.2015 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. przedłużył 25-dniowy termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, wynikający ze złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej VAT – 7 za styczeń 2015 r. – do dnia [...].05.2015 r. Następnie postanowieniem z dnia [...].05.2015 r. Nr [...]przedłużył powyższy termin czasu zakończenia postępowania kontrolnego.
W dniu [...].09.2015 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa na skutek wydanego postanowienia nr [...] z [...].03.2015 r. oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia w/w wezwania, argumentując że niezachowanie 14-dniowego terminu nastąpiło bez jej winy.
Postanowieniem z dnia [...].09.2015 r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. zwrócił skarżącej Spółce wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, argumentując że od [...] sierpnia 2015 r. podmiotem właściwym do rozpoznania tegoż wniosku jest wyłącznie wojewódzki sąd administracyjny.
Wniosek w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. pozostawił bez rozpoznania.
Pismem z dnia 26 października 2015 r., skarżąca Spółka, wskazując na art. 50 § 1, 52 § 3, 53 § 2 i 54 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), wywiodła na postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].03.2015 r. Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego. Wskazując na naruszenie przepisów prawa, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brzmienie tego przepisu wyklucza więc możliwość wnoszenia skarg na innego rodzaju postanowienia, niż enumeratywnie w nim wskazane. W związku z tym, postanowienia w sprawie przedłużania terminów do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym, jako niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, ani nie merytoryczne czy też kończące postępowanie, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, w myśl przytoczonego wyżej przepisu.
Tym nie mniej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tej ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Tak więc między innymi postanowienie dotyczące przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym mieściło się w tej kategorii aktów administracyjnych, podlegających kognicji sądów – zob. m.in. postanowienie NSA z 10.07.2014 r., I FSK 1134/13. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwanej dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm. zwana dalej Ordynacją podatkową) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie, w stosunku do skarżącej Spółki prowadzona jest kontrola podatkowa, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (dział VI, art. art. 281 - art. 292 tej ustawy), w związku z tym zaskarżone postanowienie, wydane w toku tej kontroli, na podstawie Ordynacji podatkowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W tym zakresie słusznie wskazuje w odpowiedzi na skargę organ, że w wyniku nowelizacji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazywane przez pełnomocnika skarżącej Spółki orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie dopuszczalności skargi na tego typu postanowienia, straciło swą aktualność.
W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 4, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 26 października 2015 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym, jak to już wyżej stwierdzono, na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] nie służy skarga do sądu administracyjnego. Z tego więc względu skargę wniesioną na ten akt należy uznać za niepodlegająca kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.