Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza N. nr [...] z dnia [...].02.2004 r. ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2004 Panu J. P. S. W uzasadnieniu wskazano, co następuje.
Ustalając łączne zobowiązanie pieniężne Burmistrz N. powołał się na złożony przez podatnika wykaz nieruchomości, oraz uchwałę nr XIV/59/03 Rady Miejskiej w N. z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości za rok 2004 i zakwalifikował budynek pobudowany na działce położonej we wsi B. jako służący do celów rekreacji i wypoczynku, od którego stawka wynosi 5,81 zł za metr kwadratowy, co daje przy 105 m2 powierzchni budynku kwotę 610 zł rocznie.
Odwołanie, w którym podatnik kwestionował ustaloną stawkę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. organ uznał za nieuzasadnione. Organ stwierdził, iż dowody zebrane w sprawie nie potwierdzają stanowiska skarżącego, że przedmiotowy budynek służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób jemu bliskich przez okres całego roku. Budynek ten wykorzystywany jest dla celów rekreacyjnych, co potwierdził Sołtys wsi B. Pan J. Ł., który oświadczył, że skarżący przebywa w nim tylko w okresie letnim. W sytuacji gdy nadto skarżący zamieszkuje w Ł. przy ul. C. 12 i tam też świadczy usługi medyczne, oznacza to, iż budynek we wsi B., położony nad rzeką P. nie wypełnia funkcji mieszkalnych a stanowi budynek rekreacji indywidualnej przeznaczony do okresowego wypoczynku rodzinnego. Podstawę opodatkowania przedmiotowego budynku stanowi zatem art. 3, 4 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Stawki opodatkowania budynków w świetle powyższych przepisów są zróżnicowane w zależności od charakteru i sposobu ich wykorzystywania a ich wysokość określona została powołaną na wstępie uchwałą nr XIV/59/03. W świetle powyższych ustaleń i powołanych przepisów prawa, SKO w Ł. stwierdziło, iż decyzja jest zgodna z prawem.
W skardze na powyższą decyzję Pan J. S. podtrzymał stanowisko prezentowane w odwołaniu, iż została zawyżona stawka podatku za budynek wybudowany we wsi B. ponieważ jest on budynkiem mieszkalnym i został wybudowany na gruntach rolnych. Wniósł o pozytywne rozpoznanie skargi, obniżenie stawki podatku i jego zwrot za okres lat trzech.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należy uznać za uzasadnioną.
Organ przyjmując, iż przedmiotowy budynek służy dla potrzeb rekreacyjnych w sezonie letnim powołał się na dowody zebrane w sprawie. Tymczasem postępowanie dowodowe w rozumieniu przepisów ordynacji podatkowej nie stało przeprowadzone. Nie stanowią bowiem dowodu ani notatka urzędowa, ani oświadczenie sołtysa w nim zawarte w świetle zasad postępowania określonego przepisami Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej o przeprowadzeniu dowodu organ zawiadamia stronę na 7 dni przed jego przeprowadzeniem. W sprawie nie tylko brak takiego powiadomienia, co narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, o którym mowa w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, ale także nie wiadomo, z jakich powodów i na czyje zlecenie pracownicy organu I instancji sporządzili tę notatkę już po wydaniu przez ten organ decyzji. Wprawdzie art. 229 Ordynacji przewiduje możliwość zlecenia przeprowadzenia postępowania uzupełniającego także przez organ I instancji, jednakże okoliczność ta winna być udokumentowana stosownym pismem znajdującym się w aktach sprawy.
Skoro więc naruszone zostały powyższe zasady prowadzenia postępowania dowodowego to należy stwierdzić, że skarżący zasadnie kwestionuje przyjęte w oparciu o nie ustalenia. Wskazać tu też należy, że skoro w sprawie chodzi o ustalenie czy istotnie, jak twierdzi skarżący, budynek służy zaspokajaniu jego potrzeb mieszkaniowych, czy też rekreacyjnych jak przyjmuje organ mając na uwadze głównie jego położenie, to należało przeprowadzić dowód z oględzin celem ustalenia czy jest przystosowany do całorocznego spełniania funkcji mieszkalnych oraz dopuścić dowody z zeznań świadków co do sposobu jego wykorzystywania przez skarżącego. Fakt stałego zameldowania w Ł., w którym to miejscu skarżący świadczy usługi medyczne nie jest decydujący dla potrzeb ustalenia, które z dwóch miejsc jest faktycznym miejscem zamieszkania.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.