Uzasadnienie
W związku ze skargą złożoną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] listopada 2010 r. nr [...], wydaną w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień i październik 2006 r., pełnomocnik A. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powołał się na trudną sytuację skarżącej, która utrzymuje się tylko z wynagrodzenia za pracę w wysokości około 1.500 zł miesięcznie. Na utrzymaniu ma dwoje uczących się dzieci. Wszystkie oszczędności i środki pieniężne zostały zabezpieczone w związku z postępowaniem karnym prowadzonym w stosunku do męża. We wniosku wskazano, że mąż skarżącej odbywa obecnie karę pozbawienia wolności na terenie Republiki Białoruś. Jego mienie zostało zatrzymane przez władze Białorusi na poczet orzeczonych kar grzywny oraz kosztów sądowych i innych. Na terenie Białorusi organy ścigania zabezpieczyły też samochód osobowy skarżącej na poczet zobowiązań męża.
W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika, wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża egzystencji rodziny skarżącej i jej podstawowym interesom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie organy podatkowe określiły stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na kwotę przeszło 88.000 zł.
W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Co prawda, nałożony na skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna w porównaniu z sytuacją finansową i majątkową wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że kwota do zapłaty, wynikająca ze skarżonego w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i może łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z matką i trójką dzieci. Rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę wnioskodawczyni (3.200 zł brutto) i jej syna (1,850 zł brutto) oraz z emerytury matki (1.162 zł). Na utrzymaniu skarżącej pozostaje dwójka małoletnich dzieci. Z kolei z oświadczeń strony wynika, że małżonek odbywa karę pozbawienia wolności w Republice Białoruś. W związku z tym ponosi pomaga finansowo mężowi, spłaca wysoką grzywnę orzeczoną wobec niego na terenie Białorusi (około 50.000 USD).
Ze znajdujących się w aktach oświadczeń skarżącej wynika, że nie posiada ona żadnych oszczędności. Majątek męża został zatrzymany na poczet kary grzywny. Należy również wskazać, że do majątku skarżącej prowadzone są postępowania egzekucyjne. Z przedłożonego przez stronę zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, wynika, że organ podatkowy podjął kroki zmierzające do wyegzekwowania należności. Wobec ograniczonej możliwości dysponowania składnikami majątku, okoliczność ta dodatkowo wpływa na sytuację finansową skarżącej.
W związku z powyższym, stan finansowy i majątkowy strony w połączeniu z wszczęciem egzekucji uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Dlatego też orzeczono w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji postanowienia.