Uzasadnienie
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku J. B., na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: od [...]do [...]i[...], wystawionych przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (zwanego dalej: "skarżącym", "Prezesem KRUS").
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do [...]zawiadomieniem z [...] grudnia 2013 r. nr [...]zajął wierzytelność z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w B. Zawiadomienie o zajęciu dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał [...] stycznia 2014 r. Zobowiązanej ww. zajęcie wraz z odpisami tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...]zostało doręczone również [...] stycznia 2014 r. Natomiast tytuły wykonawcze o numerach od [...]do [...]J. B. doręczono [...] marca 2012 r.
W celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do [...]zawiadomieniem z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]organ egzekucyjny zajął wierzytelności w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. z tytułu zwrotu podatku.
Następnie w celu wyegzekwowania należności objętych tytułem wykonawczym nr [...]zawiadomieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...]organ egzekucyjny zajął wierzytelność z rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A. Zawiadomienie o zajęciu dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał - w systemie OGNIVO – [...] czerwca 2017 r. Zobowiązanemu zaś ww. zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone [...] lipca 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a.
W dniach [...] marca 2012 r., [...] maja 2016 r., [...] czerwca 2017 r., [...] października 2017 r. i [...] grudnia 2018 r. poborca skarbowy udał się do zobowiązanej w celu dokonania czynności egzekucyjnych.
Postanowieniem z [...] maja 2020 r. nr [...]Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych.
Następnie, stosownie do art. 64 c § 6a pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a."), zawiadomieniem z [...] września 2020 r. nr [...]organ egzekucyjny poinformował wierzyciela o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego.
Pismem z [...] września 2020 r. znak [...]wierzyciel wniósł o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.
W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wydał postanowienie z [...] grudnia 2020 r. nr [...]i obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 1.688,24 zł (opłata manipulacyjna, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku S. w B., w Banku Pocztowym S.A., zajęcie wierzytelności w II US w B., protokoły o stanie majątkowym zobowiązanej, wydatki egzekucyjne), powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...] i [...].
Pismem z [...] grudnia 2020 r. wierzyciel złożył zażalenie w części dotyczącej naliczenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 1.376,55 zł za zajęcie rachunku bankowego na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i wniósł o jego uchylenie w tej części.
Po rozpatrzeniu ww. zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (zwany dalej: "DIAS") postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej opłaty w kwocie 431,55 zł za zajęcie dokonane zawiadomieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...]obejmującym należności z tytułu wykonawczego nr [...]i w tej części umorzył postępowanie w sprawie. W pozostałej części - dotyczącej opłaty za zajęcie rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...]- utrzymał postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu postanowienia DIAS uznał, że obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w trakcie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do[...], [...], było następstwem umorzenia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego postanowieniem z [...] maja 2020 r. nr [...], które nie podlegało ocenie w niniejszym postępowaniu. Skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego w tej sytuacji było to, że koszty egzekucyjne nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego, a w konsekwencji - zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a.- obciążają wierzyciela.
DIAS podniósł, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. działając jako organ egzekucyjny, zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego (art. 80 § 1 u.p.e.a.). Wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w wyniku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku B. nr[...], dłużnik zajętej wierzytelności [...] listopada 2015 r. przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę w wysokości 675,13 zł. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, zobowiązana w chwili zajęcia posiadała rachunek w ww. banku i zastosowany środek jest skuteczny.
W dalszej kolejności DIAS przywołał treść art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.
(w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.) oraz art. 64 § 2 u.p.e.a., a następnie podniósł, że z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o zajęciu z [...] grudnia 2013 r. nr [...]dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono [...] stycznia 2014 r. Zobowiązanemu ww. zajęcie wraz z tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do [...]zostało doręczone również [...] stycznia 2014 r. Natomiast tytuły wykonawcze o numerach od [...]do [...]doręczono J. B. [...] marca 2012 r. Następnie organ przytoczył treść art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. oraz stwierdził, że w tej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego powstał z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, tj. [...] stycznia 2014 r.
Organ odwoławczy zaznaczył również, że w przedmiotowej sprawie, w celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do[...], organ egzekucyjny zawiadomieniem z 3 kwietnia 2014 r. nr [...]-[...], na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a., zajął wierzytelność w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. z tytułu zwrotu z podatku. Zgodnie natomiast z art. 64 § 5 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.), jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 pkt 2-6, za dokonanie kolejnej czynności egzekucyjnej pobiera się opłatę egzekucyjną pomniejszoną o opłatę za wcześniej dokonaną czynność egzekucyjną, nie mniej jednak niż 6 zł 80 gr.
Mając powyższe na względzie DIAS wskazał, że naliczenie opłaty za zajęcie rachunku bankowego nie może być oderwane od opłaty za zajęcie innej wierzytelności. Stosownie bowiem do ww. art. 64 § 5 u.p.e.a. opłata za zajęcie z 3 kwietnia 2014 r. stanowi różnicę pomiędzy opłatami za to zajęcie i zajęcie rachunku bankowego. Organ podkreślił, że wierzyciel nie zaskarżył postanowienia w zakresie opłaty za zajęcie innej wierzytelności, a jest ona uzależniona od opłaty za zajęcie rachunku bankowego. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, zasadnym było obciążenie kosztami egzekucyjnymi za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w kwocie 945,00 zł. Nawet uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie powstała opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, nie prowadziłoby do zmiany łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych. Musiałoby to bowiem skutkować podwyższeniem o tę kwotę opłaty za zajęcie wierzytelności dokonane zawiadomieniem z 3 kwietnia 2014 r.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- 1) art. 64 § 1 pkt 4 w związku z art. 64 § 1, art. 64 u.p.e.a. przez niezasadne, błędne obciążenie skarżącego wierzyciela opłatami za samo zajęcie rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...]i błędne zastosowanie powyższych przepisów do samego zajęcia rachunku bankowego, mimo że nie doszło do faktycznego zajęcia wierzytelności i wyegzekwowania, chociażby częściowego, należności określonych w tytułach wykonawczych o numerach od [...]do[...], bowiem przekazana wierzycielowi w dniu [...] listopada 2015 r. kwota 611,13 zł została przekazana na rzecz tytułów wykonawczych o numerach [...]i[...], ale tytuł wykonawczy [...]nie jest objęty zaskarżonym postanowieniem w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, a z tytułu [...]koszty zostały rozliczone z dokonanego zajęcia.
- 2. art. 64 c § 6a pkt 2 u.p.e.a. przez błędne niezastosowanie niniejszego przepisu w niniejszej sprawie i błędne obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, mimo że nie został zachowany przez organ egzekucyjny miesięczny termin do zawiadomienia wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych, liczony od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia [...] maja 2020 r. nr[...], wpłynęło do skarżącego w dniu 19 czerwca 2020 r., natomiast zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów postępowania zostało wydane w dniu [...] września 2020 r. i wpłynęło do Oddziału w dniu [...]września 2020 r., a więc z rażącym naruszeniem tego terminu.
- II. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:
- 1. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 i 81 k.p.a. oraz art. 136 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez:
- a) dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych, bez oparcia się na dowodach dotyczących faktycznego przekazana wierzytelności na rzecz tytułów wykonawczych o numerach od [...]do[...], które to naruszenia doprowadziły do wydania bazującego na niekompletnym i nieobiektywnym materiale dowodowym, bez wyjaśnienia dogłębnego stanu faktycznego, a więc w oparciu o dokumenty finansowe, a ponadto doszło do błędnego ustalenia, że kwota 675,13 zł została wyegzekwowana na rzecz tytułów wykonawczych o numerach od [...]do[...], a więc doszło do wydania postanowienia niezgodnego ze stanem faktycznym, bowiem kwota 675,13 zł nigdy nie została przekazana na rzecz tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...]objętych zaskarżonym postanowieniem, stąd obciążenie skarżącego kwotą 945 zł kosztami egzekucyjnymi jest nieuzasadnione, skoro nie doszło do zajęcia wierzytelności na rzecz tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...].
Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: a) "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta B. z zaleceniem wykonania z urzędu ekspertyzy dendrologicznej na okoliczność oceny stanu drzewa i jego zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi oraz mienia", b) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że koszty egzekucyjne za zajęcie rachunku bankowego zostały wykazane do tytułów wykonawczych o numerach od [...]do[...], w sytuacji gdy organ egzekucyjny nie dokonał zajęcia żadnych wierzytelności na rachunku bankowym na poczet ww. tytułów wykonawczych, ponieważ nie było tam środków pieniężnych. Zdaniem wierzyciela dokonał tylko zajęcia rachunku bankowego. Skarżący powołał się również na orzeczenia sądów administracyjnych, w których sądy wskazały, że opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym zajęciu podlega wierzytelność pieniężna posiadacza rachunku wobec banku, nie zaś sam rachunek bankowy, jako narzędzie oszczędnościowo-rozliczeniowe. Dopiero w momencie wpływu należności na rachunek bankowy, staje się ona wierzytelnością przysługującą właścicielowi rachunku od banku.
W opinii strony skarżącej, organ odwoławczy winien ustalić, czy faktycznie zostały zajęte wierzytelności z rachunku bankowego na rzecz należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do [...].
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na odstawie regulacji zawartej w art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawy sprowadza się do oceny zasadności obciążenia wierzyciela- Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego opłatami za zajęcie rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych.
W myśl art. 64c § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.) opłaty za czynności egzekucyjne oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym obciążają zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2-4, co czyni zasadą obowiązek ponoszenia kosztów egzekucji przez zobowiązanego. Przywołana ustawa w art. 64b § 1 definiuje z kolei wydatki egzekucyjne jako koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, określając otwarty katalog działań, które na takie wydatki mogą się składać.
Wyjątek od zasady określonej w art. 64c § 1 stanowi art. 64c § 4 u.p.e.a., wedle którego to wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy, bowiem obciążenie wierzyciela- Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego- kosztami powstałymi w trakcie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...]do[...], było konsekwencją umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. Skutkiem tego umorzenia było to, że koszty egzekucyjne nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego, wobec czego obciążają wierzyciela.
Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. działając jako organ egzekucyjny, zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego (art. 80 § 1 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika również, że w wyniku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku B. nr [...], dłużnik zajętej wierzytelności [...] listopada 2015 r. przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę w wysokości 675,13 zł. Zatem, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, zobowiązana w chwili zajęcia posiadała rachunek w ww. banku i zastosowany środek jest skuteczny. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.
Należy też zaznaczyć, odwołując się do przepisu art. 80 § 2 u.p.e.a., że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. W związku z powyższym niezasadnie jest twierdzenie skarżącego, że w przedmiotowej sprawie środki pieniężne nie zostały wyegzekwowane z zajętego rachunku bankowego. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy zawiadomieniem o zajęciu z [...] grudnia 2013 r. nr [...] zajęto wierzytelność z rachunku bankowego w celu realizacji należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach, m.in. od [...]do[...].
W ocenie Sądu nie ma tu znaczenia, że w wyniku tego zajęcia uzyskano tylko 675,13 zł i zaliczono jedynie na jeden tytuł wykonawczy, bowiem zajęcie, o czym już wyżej była mowa, obejmowało również tytuły wykonawcze o numerach od [...]do[...]. Ww. uzyskana kwota została rozliczona na tytuł wykonawczy nr[...]. Powyższy tytuł nie był objęty postanowieniem o obciążeniu kosztami egzekucyjnym, gdyż zostały już one wyegzekwowane. Powyższe zatem świadczy, że wierzytelność z rachunku bankowego istniała i opłata za to zajęcie jest organowi należna. Tym samym Sąd stwierdził, że przywołane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy odmiennego stanu faktycznego.
Należy także zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie, w celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do[...], organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] kwietnia 2014 r. nr[...], na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a., zajął wierzytelność w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. z tytułu zwrotu z podatku. Zgodnie natomiast z art. 64 § 5 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.), jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 pkt 2-6, za dokonanie kolejnej czynności egzekucyjnej pobiera się opłatę egzekucyjną pomniejszoną o opłatę za wcześniej dokonaną czynność egzekucyjną, nie mniej jednak niż 6 zł 80 gr. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, iż naliczenie opłaty za zajęcie rachunku bankowego nie może być oderwane od opłaty za zajęcie innej wierzytelności. Stosownie bowiem do ww. art. 64 § 5 u.p.e.a. opłata za zajęcie z 3 kwietnia 2014 r. stanowi różnicę pomiędzy opłatami za to zajęcie i zajęcie rachunku bankowego.
Podkreślenia wymagał fakt, iż wierzyciel nie zaskarżył postanowienia w zakresie opłaty za zajęcie innej wierzytelności, a jest ona uzależniona od opłaty za zajęcie rachunku bankowego. Zatem zasadnym było obciążenie kosztami egzekucyjnymi za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w kwocie 945,00 zł. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy nawet uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie powstała opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, nie prowadziłoby do zmiany łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych. Musiałoby to bowiem skutkować podwyższeniem o tę kwotę opłaty za zajęcie wierzytelności dokonane zawiadomieniem z 3 kwietnia 2014 r.
Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a.(w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.), zgodnie z którym organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela. Zaś z § 7 ww. art. 64 c u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.) wynika, iż organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a.
Skarżący podniósł, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nr [...]wpłynęło do wierzyciela [...] czerwca 2020 r. Z akt sprawy wynika natomiast, iż ww. rozstrzygnięcie skarżący (wierzyciel) odebrał [...] lipca 2020 r. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a. przez błędne niezastosowanie niniejszego przepisu w niniejszej sprawie i błędne obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, mimo że nie został zachowany przez organ egzekucyjny miesięczny termin do zawiadomienia wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych.
Należy zwrócić uwagę, że z treści art. 64c § 7 u.p.e.a. nie wynika, jakoby warunkiem wydania objętego nim postanowienia było uprzednie doręczenie zawiadomienia, o którym mowa w § 6a w powyżej wskazanym terminie. Istotny i niezbędny jest bowiem sam fakt jego doręczenia. Podkreślenia wymaga, że zawiadomienie wydawane jest w celu informacyjnym i służy przekazaniu wierzycielowi wiedzy o wysokości powstałych kosztów egzekucyjnych, które na skutek bezskuteczności postępowania wobec zobowiązanego obciążają właśnie jego. Innymi słowy, zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych, dokonane z uchybieniem miesięcznego terminu, określonego w § 6a, nie ogranicza kompetencji do wydania postanowienia w zakresie kosztów egzekucyjnych. Przekroczenie terminu instrukcyjnego nie niesie za sobą konsekwencji procesowych, czy też materialnoprawnych polegających na negatywnej ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 211/19, opubl. CBOSA).
Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał również za bezzasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i 81 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem Sądu organ podjął wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Nie było także konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.), gdyż zgromadzone w niniejszym postępowaniu dokumenty zezwalały na podjęcie rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).