Uzasadnienie
K. G. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") w dniu 11 maja 2010 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, w którym zadeklarował pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.4 – trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na powierzchni 197,84 ha oraz pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 197,84 ha.
W dniu [...] lutego 2011 r. pełnomocnik Skarżącego złożył zmianę do wniosku, w której zmniejszył deklarowaną powierzchnię w wariancie 2.4 -trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) do 195,09 ha i wariancie 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków do 195,09 ha.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu [...] marca 2011 r. wystosował do pełnomocnika Skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień na okoliczność zadeklarowania nieprawidłowo powierzchni na działkach ewidencyjnych nr: [...].
W dniu [...] kwietnia 2011 r. pełnomocnik Skarżącego złożył korektę wniosku oraz zmianę do wniosku, którą zmniejszył powierzchnię w wariancie 2.4 - trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) do 180,50 ha oraz wariancie 5.1 -ochrona siedlisk lęgowych ptaków do powierzchni 180,50 ha.
Następnie, w dniu [...] maja 2011 r. pełnomocnik Skarżącego wycofał część wniosku, tj. z wariantu 2.4 i 5.1 działkę rolną oznaczoną identyfikatorem GA o powierzchni 0,70 ha położoną na działkach ewidencyjnych nr: [...] w obrębie W. P. Ł., gmina G.. Wobec powyższego powierzchnia deklarowana w wariancie 2.4 oraz wariancie 5.1 wynosiła 179,80 ha.
W związku ze stwierdzonym przez organ konfliktem krzyżowym, Skarżący w dniu [...] maja 2011 r. wycofał cały wniosek.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 oraz nałożył sankcje wieloletnie w związku ze stwierdzeniem zawyżenia powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej.
Następnie decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...]Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2011 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 oraz nałożył sankcje wieloletnie.
Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Decyzją z dnia 2[...] listopada 2014 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. ponownie odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 oraz nałożył sankcje wieloletnie.
W dniu [...] lutego 2015 r. organ odwoławczy decyzją nr [...]orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji.
Wydana przez organ I instancji decyzja nr [...] została po raz kolejny uchylona decyzją Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2015 r., nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.
W dniu [...] listopada 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 z sankcjami wieloletnimi a Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]utrzymał tą decyzję w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, że w związku z wycofaniem przez Skarżącego wniosku o płatność organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, jednak nie uwzględnił wycofania powierzchni działek ewidencyjnych wymienionych w wezwaniu z dnia 29 marca 2011 r.
Organ przytoczył treść art. 25 ust. 1- 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 • z dnia 30 listopada 2009 r. i stwierdził, że powierzchnię działek ewidencyjnych wymienionych w wezwaniu z dnia 29 marca 2011 r. należy traktować jako przedeklarowanie powierzchni (19,06 ha) o 100 %. Organ przyjął, że powyższe działanie skutkuje tym, że Skarżący musiał został wykluczony z otrzymania pomocy na dany rok kalendarzowy w zakresie danych środków. Organ wskazał, że jeżeli różnica wynosi więcej niż 50%, beneficjenta dodatkowo wyklucza się z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy miedzy zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
Dalej organ wskazał na treść art. 16 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 i wskazał, że w związku z przedeklarowaniem przez Skarżącego powierzchni o 100 % płatność w wariancie 2.4 i 5.1 nie została przyznana, a kwota wynikająca z przedeklarowania w wysokości 32.402,00 zł będzie potrącana od płatności pomocowych, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeżeli zaś niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości od wymienionych płatności, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. W szczególności organ nie uznał zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1- 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 a przedstawione przez Skarżącego wyliczenia dotyczące powierzchni zadeklarowanej uznał za niewłaściwe.
Organ uznał za bezzasadny zarzut dotyczący braku podstaw prawnych do stosowania sankcji w przypadku, gdy zobowiązanie rolnośrodowiskowe w zakresie wariantu 2.4 i wariantu 5.1 nie zostało skutecznie podjęte przez wnioskodawcę. Organ wyjaśnił, że zastosowane przez organ I instancji sankcje wynikają z przedeklarowania powierzchni o 100 %, a nie z braku podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego.
Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. nie znalazł również możliwości zastosowania w sprawie niniejszej art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Organ wskazał, że organ I instancji wystosował do pełnomocnika Skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień na okoliczność zadeklarowania nieprawidłowo powierzchni działek przed wycofaniem przez niego wniosku o płatność. W tych okolicznościach organ I instancji zasadnie uznał zawyżenie powierzchni działek i naliczył sankcje wieloletnie. Nie ma w związku z tym podstaw do zastosowanie zwolnienie od nałożenia sankcji, bowiem wniosek nie był prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych.
Odnośnie kwestii zastosowania art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 organ odwoławczy wskazał, że przepis ten nie znajduje zastosowania w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy"
Organ II instancji stwierdził również, że niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 28 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w związku z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L 368 z 23 grudnia 2006 r.) oraz § 35 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, bowiem w aktach sprawy nie znajdują się dokumenty potwierdzające wystąpienie przypadków siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych określone w tych regulacjach.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białyjmstoku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, zarzucając jej naruszenie:
- – art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż ma on zastosowanie, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50 % rolnik jest wykluczany z otrzymania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym, mimo że literalne brzmienie art. 16 ust. 2 akapit 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach środka związanego z obszarem przekracza obszar zatwierdzony pomoc oblicza się w oparciu o zatwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeżeli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru, natomiast akapit 2 stanowi, iż jeżeli różnica wynosi więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danego środka związanego z obszarem nie stosuje się sankcji, co w kontekście przedmiotowej sprawy prowadzi do zastosowania bezpodstawnej sankcji;
- – art. 16 ust. 3 akapit 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez zastosowanie sankcji z niego wynikającej mimo, że organ w stanie faktycznym nie stwierdził różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekraczającą 50 %, a jedynie mniej niż 10 % (19,06 ha z zadeklarowanej powierzchni 197,84 i 198,84 ha.);
- – art. 16 ust. 1 - 6 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez zastosowanie sankcji z niego wynikających odnośnie zobowiązania rolnośrodowiskowego rozpoczętego na dzień 15 marca 2010 r. mimo że zobowiązanie rolnośrodowiskowe w zakresie pakietu 2, wariant 2.4 i pakietu 5, wariant 5.1 w 2010 r. nie zostało podjęte (decyzja Nr 9010-2013-001063 o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 27 września 2013 r., str. 4 wiersz 6 skarżonej decyzji);
- – art. 105 § 2 kpa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez umorzenie postępowania w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej do powierzchni 180,2 ha, mimo że Skarżący wycofał cały wniosek, co winno skutkować umorzeniem postępowania w całości skoro organ uznał że brak jest przesłanek negatywnych w tym zakresie;
- – art. 107 § 3 kpa — polegające na bezsprzecznej rozbieżności między podstawą prawną rozstrzygnięcia, rozstrzygnięciem oraz uzasadnieniem decyzji — polegające na tym, iż nie sposób jest ustalić, która część decyzji jest rozstrzygnięciem, a która uzasadnieniem oraz jaki zakres obowiązków i uprawnień z niej wynika,
- – art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str.1, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w szczególności poprzez pominięcie, wbrew treści materiału dowodowego, że rolnik może w tym wypadku wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy, skutkujące niezasadnym zastosowaniem sankcji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.
Warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na realizację programu rolno środowiskowego reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33, póz. 262 ze zm.). Ponadto stosuje się przepisy prawa zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz.
UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 65 ze zm.) oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006 r.).
Z akt sprawy wynika, że Skarżący w dniu [...].05.2010 r. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, w którym zadeklarował na powierzchni 197,84 ha wariant 2.4 - trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) oraz wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków. W dniu [...].02.2011 r. wnioskodawca złożył zmianę do wniosku, w której zmniejszył deklarowaną powierzchnię w wariancie 2.4 i 5.1. W dniu [...].03.2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystosował do pełnomocnika Strony wezwanie do złożenia wyjaśnień nr [...]na okoliczność zadeklarowania nieprawidłowo powierzchni aa działkach ewidencyjnych nr: [...]. W dniu [...].04.2011 r. wnioskodawca złożył kolejną zmianę do wniosku.
Następnie w dniu [...].05.2011 r. Skarżący dokonał wycofania części wniosku, a w dniu [...].05.2011 r. złożył wycofanie całego wniosku. Wobec powyższego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. umorzył postępowanie w sprawie płatności rolnośrodowiskowej zgodnie z art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. póz. 267), jednakże nie uwzględnił wycofania powierzchni działek ewidencyjnych wymienionych w wezwaniu nr [...] z dnia [...].03.2011 r. Zgodnie z art. 25 ust.1 - 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., wniosek o przyznanie pomocy można w każdej chwili wycofać w całości lub w części na piśmie, jeżeli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli taka kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości.
Mając powyższe na uwadze powierzchnię działek ewidencyjnych wymienionych w wezwaniu nr [...] z dnia [...].03.2011 r. należy traktować jako przedeklarowanie powierzchni (19,06 ha) o 100%. Biorąc pod uwagę zawyżenie powierzchni o 19,06 ha, co stanowi 100 % powierzchni stwierdzonej w wariancie 2.4 i 5.1 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. prawidłowo zastosował art. 16 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. DE L 368 z 23.12.2006 r.) jeżeli zadeklarowany obszar przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art, 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 o więcej niż 30%, beneficjenta wyklucza się z otrzymania pomocy, do której beneficjent byłby uprawniony na mocy tego artykułu, na dany rok kalendarzowy w zakresie danych środków.
Jeżeli różnica wynosi więcej niż 50 %, beneficjenta dodatkowo wyklucza się z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy miedzy zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. W myśl z art. 16 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, kwota wynikająca z wykluczeń przewidzianych w ust. 3 akapit drugi i ust. 5 podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych, następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeżeli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane. W związku z przedeklarowaniem powierzchni o 100 % płatność w wariancie 2.4 i 5.1 nie została przyznana, a kwota wynikająca z przedeklarowania w wysokości 32402,00 zł będzie potrącana od płatności pomocowych, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Nieuzasadnione są zatem zarzuty z punktu a,b i c skargi.
Niezasadny jest także zarzut podnoszony przez skarżącego dotyczący naruszenia art. 105 § 2 i art. 107 § 3 Kpa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, uwzględniając znaczenie i wartość poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Organ I i II instancji w wydanej decyzji wyjaśnił zasadność przesłanek którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, dla których umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej i nałożył sankcje wieloletnie. Wydając decyzję organ I i II instancji oparł się na obowiązujących przepisach prawnych, czemu dał wyraz w podstawie prawnej decyzji, a uzasadnienie faktyczne potwierdził uzasadnieniem prawnym.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 16 ust. 1-6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 jest bezzasadny, a przedstawione przez Skarżącego wyliczenia pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną na poziomie 10 % są niewłaściwe. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sposób jednoznaczny wykazało, że organ I instancji prawidłowo uwzględnił wycofanie całego wniosku, jedynie bez powierzchni działek ewidencyjnych nr: [...] wymienionych w wezwaniu z dnia [...].03.2011 r. w myśl art. 25 ust. 1 - 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w związku z powyższym powierzchnia ww. działek ewidencyjnych (19,06 Im) stanowi powierzchnię zawyżoną o 100 %.
Zarzut dotyczący braku podstaw prawnych do stosowania sankcji w przypadku, gdy zobowiązanie rolnośrodowiskowe w zakresie wariantu 2.4 i wariantu 5.1 nie zostało skutecznie podjęte przez wnioskodawcę jest bezzasadny. Bowiem w powyższej sprawie zastosowane przez organ I instancji sankcje wynikają z przedeklarowania powierzchni o 100 %, a nie z braku podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego.
W przedmiotowej sprawie nie znajduje również zastosowanie art. 73 wyżej cytowanego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. zgodnie, z którym obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy co, do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Z akt sprawy wynika, ze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu [...].03.2011 r. wystosował do pełnomocnika Strony wezwanie do złożenia wyjaśnień nr [...] na okoliczność zadeklarowania nieprawidłowo powierzchni na działkach ewidencyjnych nr: [...], czyli przed złożeniem przez wnioskodawcę w dniu [...].05.201 1 r. wycofania całego wniosku.
Wobec powyższego mając na uwadze wyżej cytowane przepisy, organ I instancji nie uwzględnił wycofania powierzchni działek ewidencyjnych wymienionych w wezwaniu nr [...] z dnia [...].03.201 1 r. uznając powierzchnię tych działek jako zawyżoną o 100 % i w sposób prawidłowy naliczył sankcje wieloletnie.
Wnioskujący o dopłaty właściciel działki powinien być najlepiej zorientowany, co do użytkowanego przez niego obszaru, a zatem nie można uznać braku jego winy w sytuacji, gdy zadeklarowana przez niego powierzchnia działki rolnej jest niezgodna z rzeczywistością (por. m.in. wyrok NSA z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 990/09; wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II GSK 875/09). Trzeba też pamiętać, że składając wniosek na urzędowym formularzu Pan K. G. oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem (część. IX wniosku Oświadczenia i zobowiązania). Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 08.07.2009 r., sygn. akt II GSK 1115/08 wskazał: "(...) odpowiedzialność za treść merytoryczną -wniosku ponosi producent rolny, m.in. także za skutki zgłoszenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest wzgląd na wykonywanie przez producenta rolnego swojej działalności zawodowo i na własny rachunek. (...) Należy również dodać, co zresztą wydaje się oczywiste, iż każdy podmiot zawodowy wykonujący swoją działalność powinien podnosić poziom swojej wiedzy i kwalifikacji zawodowych.
Dotyczy to również producentów rolnych. Stworzone są zresztą ku temu wszelkie warunki, w tym m. in. swoboda zrzeszania się rolników dla obrony ich interesów (por. ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 r. o związkach zawodowych rolników indywidualnych; Dz. U. Nr 20, póz. 106, ze zm. oraz ustawę z dnia 8 października 1982 r. o społeczno-zawodowych organizacjach rolników; Dz. U. Nr 32, póz. 217ze zm.)".
Ubiegający się o płatności zobowiązani są każdego roku do wskazania we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów rolnych kwalifikujących się do objęcia płatnością, To wnioskodawcy, jako użytkownicy tych gruntów, winni być zorientowani o sposobie i powierzchni ich użytkowania. W wyroku z dnia 14.10.2010 r. sygn. akt II GSK 875/09 NSA wskazał, iż "Zdaniem Sądu w sprawie można mówić o niedbalstwie wnioskodawcy. Producent rolny, składając wniosek o płatności, winien wskazać w nim stan faktyczny użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów (zarówno odnośnie powierzchni upraw, jak i ich rodzaju)".
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak na wstępie.