Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. o nr [...] Miejski Konserwator Zabytków, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta S., poinformował, że (-) budynek dawnej elektrowni miejskiej przy ul. [...] w S., w stanie przedawaryjnym, nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282); (-) grunty, położone przy ul. [...] w S., otaczające dawną elektrownię miejską, pozbawione innych zabytków, same bez cech zabytkowych, są utrzymywane w sposób nienaruszający przepisów ww. Ustawy, co wyczerpuje znamiona art. 7 ust. 1 pkt 6) Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "o.p.o.l.").
Pismem z dnia 8 marca 2021 r. G. i T. B. zaskarżyli powyższą informację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej sprzeczność z art. 209 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: "o.p.").
Prezydent Miasta S. wywiódł odpowiedź na skargę wnosząc o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej bądź wniesionej z rażącym uchybieniem terminu albo o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w jego pkt 1 – 4 a (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne są właściwe do kontroli orzeczeń lub czynności w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 - 8 p.p.s.a., występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (lub czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego.
Natomiast art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Są to takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30, Lex nr 125767).
Akt lub czynność, aby uznać je za podlegające kontroli sądu administracyjnego, muszą spełniać łącznie cztery warunki, to jest: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym; muszą mieć charakter publicznoprawny; muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; muszą dotyczyć uprawnień indywidualnego podmiotu lub jego obowiązków, wynikających wprost z przepisów prawa, a więc musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie skarżący uczynili pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S., z dnia [...] stycznia 2021 r. o nr [...], informujące o utrzymaniu i konserwacji budynku i gruntów dawnej elektrowni miejskiej, niezbędnej do wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 rok. Jest to zatem pismo, które nie mieści się w przedstawionym powyżej katalogu aktów i czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W ustawach szczególnych również brak jest uregulowań, które przewidywałby sądową kontrolę na tego rodzaju informację.
Warto w tym miejscu wskazać, że zwolnienie podatkowe, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., jest uzależnione od istnienia przesłanki należytego utrzymania obiektu, której ustalenie pozwala organowi podatkowemu na odstąpienie od fiskalnego obciążania właściciela zabytku w zakresie podatku od nieruchomości. Aby wydać decyzję w tym przedmiocie niezbędne było zatem ustalenie w jakim stanie znajduje się przedmiotowa nieruchomość, co zostało następnie zawarte w skarżonej informacji. Pismo z dnia [...] stycznia 2021 r. nie dotyczy jednak uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Nie kształtuje praw i obowiązków strony. Nie jest to rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości, a jedynie informacja, która w przyszłości może mieć przełożenie na jego wysokość, wymieniona pomiędzy miejskim konserwatorem zabytków, a organem podatkowym. W sytuacji, gdy organ podatkowy nie dysponował wiedzą pozwalającą na ocenę stanu zabytku i sposobu jego konserwacji, a w konsekwencji – nie miał danych, niezbędnych do ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości, to prawidłowe było zwrócenie się przez ten organ do miejskiego konserwatora zabytków.
W tym stanie rzeczy skarga na informację o utrzymaniu i konserwacji budynku i gruntów dawnej elektrowni miejskiej, niezbędnej do wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 rok, podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.