Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 174/19

Uzasadnienie

1. I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2. 1. Burmistrz C. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] określił O. S.A. w W. (dalej: "Spółka") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 61.700,00 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty 18.427,00 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 939,65 m2, grunty o pow. 2629,5 m2 i budowle o wartości 3 709 177,22 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2016r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] grudnia 2015 r., określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 61.700,00 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ podkreślił, że wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie uległa zmianie w kolejnych okresach rozliczeniowych. Jeżeli nie miały miejsca żadne okoliczności, które spowodowałyby ubytek wartości budowli, wartość z roku 2007 była aktualna również w latach 2008, 2009 i 2010. Zdaniem Kolegium, w okresie I-VII 2010 r. linie kablowe stanowiły część składową sieci technicznej (część składowa obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego), bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej, ani jako sama kanalizacja bez linii kablowej.

1. 2. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Spółka zarzucając jej naruszenie:
2. - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej;
3. - art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. - przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli;
4. - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm., dalej "u.p.o.l."), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za rok 2010 - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla Skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. I SA/Bk 438/16, WSA w Białymstoku oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd w pierwszej kolejności uznał za bezzasadny zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki za 2010 r., którego dotyczy zaskarżone rozstrzygniecie. Sąd zaznaczył, iż termin przedawnienia upływał stosownie do art. 70 § 1 O.p. z dniem 31 grudnia 2015 r., jednakże w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 4 O.p., na skutek doręczenia spółce zawiadomienia o zajęciu jej wierzytelności z rachunku bankowego, co nastąpiło [...] grudnia 2015 r., a więc przed upływem ustawowego terminu przedawnienia. Sąd wskazał, iż postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") za uzasadnione i umorzył postępowanie prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego. Organ wypowiedział się odnośnie do zarzutów ukierunkowanych na bezprzedmiotowość egzekucji uznając, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jednocześnie wskazał, że jest związany stanowiskiem wierzyciela, a skoro ten uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za zasadne, był zobowiązany do podjęcia określonego przepisami prawa działania. W tych okolicznościach w ocenie Sądu za daleko idące byłoby jednak uznanie, że owo postanowienie z [...] lipca 2016 r. może wpłynąć negatywnie na uprawnienie organu do wydania decyzji, co zresztą stało się przed ww. terminem, albowiem nie niweluje czynności egzekucyjnej, jaką było zajęcie rachunku bankowego późniejsza zapłata zaległej należności. Wyżej wymieniona czynność egzekucyjna skutkowała przerwaniem biegu terminu przedawnienia, a skoro tak to termin przedawnienia biegnie na nowo (por. art. 70 § 4 O.p.), po drugie skoro Skarżąca wpłaciła zaległe zobowiązanie to trudno w ogóle podnosić zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji, skoro zobowiązanie zostało uregulowane w należytej wysokości.

Odnosząc się natomiast do sporu w sprawie Sąd stwierdził, iż w świetle przepisów obowiązujących do 17 lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone.

Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki.

1. 4. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Spółki, wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. II FSK 911/17, NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku.

W uzasadnieniu sąd kasacyjny wskazał, że zarzutem najdalej idącym i jednocześnie przesądzającym o zasadności odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest zarzut przedawnienia egzekwowanego zobowiązania w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego, zarzut ten należało rozpoznać w pierwszej kolejności. W tym kontekście za niesporne NSA uznał, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości wobec Spółki wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, w ramach którego zastosowano środek egzekucyjny, przy czym zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone spółce przed upływem ustawowego terminu przedawnienia.

Następnie Spółka wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za uzasadnione i umorzył postępowanie prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego. Powołując się na powyższy stan faktyczny NSA przypomniał, że zagadnienie skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego w kontekście przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, było już przedmiotem rozważań, m.in. w uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13. W uchwale tej, na podstawie analizy skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego uznano, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 i art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a.") powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

NSA stwierdził dodatkowo, że stan faktyczny niniejszej sprawy wymaga uwzględnienia uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17, zgodnie z którą uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p.

W ocenie Sądu kasacyjnego przedstawione w powołanej wyżej uchwale NSA z dnia 26 lutego 2018 r. rozważania dotyczące sytuacji podatnika, wobec którego w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego zostanie wyegzekwowany obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, którego podstawę wystawienia stanowiła uchylona później decyzja ostateczna, mają szersze znaczenie i znajdują również zastosowanie przy ocenie zagadnienia procesowego w niniejszej sprawie. W konsekwencji NSA stwierdził, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało następnie umorzone w wyniku rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego, skutkuje wnioskiem, iż w sprawie nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 4 O.p. Na tej podstawie NSA zalecił, ażeby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji uwzględnił wykładnię przepisów prawa, zawartą w niniejszym wyroku.

1. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2. 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).
3. 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
4. 3. Niniejsza sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 911/17, wydanym na skutek skargi kasacyjnej Skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 438/16.

Zgodnie z art. 190 p. p. s. a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p. p. s. a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny.

Oznacza to, że orzeczenie NSA wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu NSA.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku i zobowiązany jest wykładnię prawa tam przedstawioną przyjąć.

4. Wykonując zalecenie NSA, Sąd ponownie dokonał oceny sprawy. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest, czy z końcem 2015 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. wygasło wskutek przedawnienia zobowiązania podatkowego, czy też skutecznie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Przedawnienie zobowiązania podatkowego jest jednym ze sposobów (nieefektywnym) wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. W sytuacji gdy w toku postępowania podatkowego nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego, które jest jego przedmiotem wówczas prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne. Nie ulega wątpliwości, że przedawnienie zobowiązania jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania z urzędu wymienioną wprost w art. 208 § 1 O.p. Powołany przepis nakazuje umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedawnienie zobowiązania podatkowego jest zatem jedną z możliwych przyczyn jego bezprzedmiotowości, ustawodawca użył bowiem określenia "w szczególności", co jest równoznaczne ze wskazaniem na jeden z przykładów bezprzedmiotowości, a nie ze wskazaniem zamkniętego katalogu przyczyn umorzenia postępowania.

Umorzenie postępowania jest zatem obligatoryjne, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013, s.887), gdy niedopuszczalna jest konkretyzacja indywidualnych praw lub obowiązków (J. Borkowski, B. Adamiak, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2014,s. 929).

Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości osób prawnych powstaje z mocy prawa zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., tj. z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie tego zobowiązania. W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Mając na uwadze powołany wyżej przepis art. 70 § 1 O.p., nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] marca 2016 r., uległoby przedawnieniu, chyba że nastąpiło przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, badając czy zobowiązanie będące przedmiotem postępowania nie uległo przedawnieniu, wskazało, że z analizowanych dokumentów wynika, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone dłużnikowi [...] grudnia 2015 r., a więc przed upływem ustawowego terminu przedawnienia.

SKO wskazało, iż postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") za uzasadnione i umorzył postępowanie prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego.

Organ wypowiedział się odnośnie do zarzutów ukierunkowanych na bezprzedmiotowość egzekucji uznając, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jednocześnie wskazał, że jest związany stanowiskiem wierzyciela, a skoro ten uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za zasadne, był zobowiązany do podjęcia określonego przepisami prawa działania. W tych okolicznościach w ocenie SKO za daleko idące byłoby jednak uznanie, że owo postanowienie z [...] lipca 2016 r. może wpłynąć negatywnie na uprawnienie organu do wydania decyzji, co zresztą stało się przed ww. terminem, albowiem nie niweluje czynności egzekucyjnej, jaką było zajęcie rachunku bankowego późniejsza zapłata zaległej należności. Wyżej wymieniona czynność egzekucyjna skutkowała przerwaniem biegu terminu przedawnienia, a skoro tak to termin przedawnienia biegnie na nowo (por. art. 70 § 4 O.p.), po drugie skoro Skarżąca wpłaciła zaległe zobowiązanie to trudno w ogóle podnosić zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji, skoro zobowiązanie zostało uregulowane w należytej wysokości.

Skarżąca kwestionując stanowisko organu, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. wskazuje, że postanowienie organu dotyczące stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zostało uchylone, zatem nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.

5. W ocenie Sądu w tym sporze racja leży po stronie Skarżącej. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Stanowisko organu, że wyłącznie stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych, postanowień dotyczących zarzutów w postępowaniu egzekucyjnych, czy postanowień w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności powoduje, że nie nastąpi skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia, jest nie do zaakceptowania w świetle podjętej uchwały NSA sygn. akt I FPS 8/13 z 28 kwietnia 2014 r., w której NSA stwierdził, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego.

6. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie składu orzekającego, przedstawione w powołanej wyżej uchwale NSA z dnia 26 lutego 2018 r. rozważania dotyczące sytuacji podatnika, wobec którego w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego zostanie wyegzekwowany obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, którego podstawę wystawienia stanowiła uchylona później decyzja ostateczna, mają szersze znaczenie i znajdują również zastosowanie przy ocenie zagadnienia procesowego w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie Spółka wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za uzasadnione i umorzył postępowanie prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego. Powyższe okoliczności mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie w odniesieniu do oceny zarzutu przedawnienia. Na podstawie przedstawionych akt sprawy, wobec błędnego stanowiska organu, Sąd nie może przesądzić, czy doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia w efekcie zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony.

Stosowanie zaś do art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, co z kolei skutkuje wyeliminowaniem podjętych w ramach tych czynności środków egzekucyjnych (uchwała NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13). Uchylenie w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjnej (zastosowania środka egzekucyjnego) i przywrócenie stanu sprzed jego zastosowania musi oznaczać, że zastosowanie wskazanego środka egzekucyjnego nie wywołało żadnych skutków prawnych, również nie spowodowało przerwania biegu terminu przedawnienia.

W konsekwencji należy stwierdzić, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało następnie umorzone w wyniku rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego, skutkuje wnioskiem, iż w sprawie nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 4 O.p.

7. W związku z powyższym przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. organ winien zbadać, czy nastąpiły okoliczności powodujące skuteczne przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, uwzględniając stanowisko wyrażone w uchwale NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13. Co do zasady przebieg i zakończenie postępowania egzekucyjnego ma również wpływ na ocenę skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia. Ewentualne umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwzględnieniem art. 60 § 1 u.p.e.a., w sytuacji gdy tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie nieostatecznej decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, następnie uchylony powoduje, w świetle wskazanej uchwały, że nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni powyższe uwagi. Dokona ustalenia, czy i kiedy w sprawie doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. i w zależności od tych ustaleń, podejmie określone dalsze działania.

1. 8. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. oraz 200 i 205 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej.