Uzasadnienie
Decyzją z [...] października 2009 r. Nr [...]Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. określił Panu M. M. – J. (dalej Skarżący), m.in. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2004 r. w wysokości 1.907 zł do przeniesienia na miesiąc następny w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego do wpłaty w kwocie 146 zł. W związku z tym w podatku od towarów i usług za ten okres powstała nadpłata w kwocie 146 zł.
Powyższą decyzją z [...] października 2009 r. organ pierwszej instancji określił również zobowiązanie w podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2004 r. w wysokości 22.050 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w kwocie 26.175 zł. W związku z powyższym w podatku od towarów i usług za ten okres powstała zaległość podatkowa w kwocie 22.050 zł.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. Nr [...] zaliczył nadpłatę z [...] stycznia 2005 r. w wysokości 146 zł, wynikającą z decyzji z [...] października 2009 r.
Nr [...], na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. w kwocie 132,31 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 13,69 zł.
W zażaleniu z [...] stycznia 2010 r. Pełnomocnik Skarżącego wystąpił o uchylenie skarżonego postanowienia w całości, bądź uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Dyrektor Izby Skarbowej w B., po zapoznaniu się z aktami sprawy nie znalazł podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. i utrzymał - postanowieniem z [...] marca 2010 r. Nr [...] w/w postanowienie w mocy.
Na postanowienie organu odwoławczego z [...] marca 2010 r. Nr [...]Pełnomocnik Skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. Uzasadniając skargę Pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie przepisów art. 62, art. 76a, art. 76 § 1, art. 72 § 1, art. 73 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez zaliczenie kwoty nadpłaty w wysokości 146 zł z [...] stycznia 2005 r., wynikającej z decyzji Nr [...] z [...][ października 2009 r., na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r.
W skardze Pełnomocnik Strony wskazał, iż 12 listopada 2009 r. zaskarżono do Dyrektora Izby skarbowej w B. decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2009 r. Nr [...]w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r., w związku z tym decyzja ta jest decyzją nieostateczną, a co za tym idzie nie podlega wykonaniu. Ponadto do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., brak jest, w ocenie Pełnomocnika Strony, przepisów umożliwiających podejmowanie jakichkolwiek działań w celu wykonania decyzji organu pierwszej instancji.
Dodatkowo Pełnomocnik Strony podniósł w skardze, iż zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Stosownie do art. 76 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (...), a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu.
W myśl art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba, że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.
W ocenie Pełnomocnika Strony organ podatkowy automatycznie z urzędu dokonał zaliczenia powstałej nadpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r., ograniczając tym samym prawo strony do wskazania, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.
W związku z powyższym Pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia pierwszej i drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. W odpowiedzi na zarzuty organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, iż decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2009 r. Nr [...] został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie nadania nadpłaty na poczet zaległości wraz z odsetkami, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwana dalej o.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast w myśl art. 239b. § 1 o.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż nie miał racji Skarżący podnosząc, iż decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2009 r. Nr [...] jako akt administracyjny nieosteteczny nie podlegała wykonaniu, czyli także rozliczenia nadpłaty za miesiąc grudzień 2004 z zaległością za miesiąc kwiecień 2004 r. Otóż postanowieniem z [...] listopada 2009 r. Nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. nadał wskazanej wyżej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji decyzja ta podlegała wykonaniu co oznacza, że można było nadpłatę za miesiąc grudzień 2004 r. zaliczyć na poczet zaległości za miesiąc kwiecień 2004 r.
Trafnie wskazał Skarżący, iż zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 o.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Stosownie zaś do art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Z treści tego przepisu wynika, iż w pierwszej kolejności – z urzędu nadpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych i odsetek. Dopiero w razie braku takowych, nadpłata podlega zwrotowi z urzędu.
Skoro zatem istniała zaległość podatkowa w wysokości 22.050 zł wynikająca z nieostatecznej decyzji dotyczącej kwietnia 2004 r., której jednak nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to istniały podstawy do zaliczenia nadpłaty w wysokości 146 zł wynikającej z decyzji za grudzień 2004 r.
Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.