Uzasadnienie
Spółka jawna P.H.U. Ł. w Ł. wniosła w dniu 5 lutego 2007 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2006 r. ([...] i [...]) utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r.
Wśród podanych numerów zaskarżonych rozstrzygnięć Dyrektora Izby Skarbowej w B. znalazła się również sprawa dotycząca zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r. (nr [...]). W związku z powyższym organ potraktował powyższe pismo jako skargę złożoną do dwóch postępowań – jednego dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. oraz drugiego – dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego za miesiąc styczeń 2002 r.
W związku z powstałymi wątpliwościami dotyczącymi zakresu przedmiotowego złożonej skargi zarządzeniem z dnia 16 marca 2007 r. Przewodniczący Wydziału zwrócił się do pełnomocnika Skarżącej o sprecyzowanie jej zakresu przedmiotowego. Pismem z dnia 28 marca 2007 r. pełnomocnik Skarżącej, wyjaśniając powstałe wątpliwości nadesłał poprawione egzemplarze skargi z dnia 5 lutego 2007 r. Z jej treści wynika, iż skażonym rozstrzygnięciem jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. oraz decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r. została wydana w dniu [...] lutego 2007 r. zaś doręczona stronie w dniu 8 lutego 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z racji braku wyczerpania przez Skarżącą Spółkę służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. jest odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Pouczenie powyższej treści znalazło się w uzasadnieniu skarżonej przez Spółkę decyzji. Z akt sprawy wynika również, że takie odwołanie zostało złożone, ale do dnia wniesienia skargi postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone wydaniem decyzji przez organ II instancji. Skarga została wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. zaś decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji została wydana w dniu [...] lutego 2007 r. i doręczona stronie w dniu 8 lutego 2007 r. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność.
W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Niedopuszczalna jest skarga do sądu na rozstrzygnięcia organu I instancji, w sytuacji nie zakończenia postępowania odwoławczego. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.