Uzasadnienie
M. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2012 r. oraz za III i IV kwartał 2012 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie bez uszczerbku uregulować należności wynikających z decyzji. Wykonanie decyzji spowoduje szkodę oraz pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki. Zapłata należności wynikających z decyzji zagraża dalszemu funkcjonowaniu prowadzonej działalności gospodarczej. Egzekucja należności spowoduje, że zajdzie wysokie prawdopodobieństwo konieczności ogłoszenia upadłości i zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, jak również zwolnienia pracowników. Niemożliwym będzie odtworzenie prowadzonej działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub powrót do stanu pierwotnego.
W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. w sposób odmienny od zadeklarowanego. Wartość przedmiotu sporu wynosi w tej sprawie 489.027 zł. Ponadto w tut. Sądzie znajduje się również sprawa Skarżącego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, gdzie – jak wiadomo Sądowi z urzędu – organ określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w tym podatku na kwotę 528.366 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 0 zł.
Wprawdzie nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.
Zdaniem Sądu, kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji w odniesieniu do sytuacji majątkowej Skarżącego wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków, a nawet niemożliwy.
Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielić Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.