Uzasadnienie
W dniu 16.01.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. T. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...].06.2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w wysokości [...] zł wydał wyrok sygn. akt SA/Bk 797/03, którym uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało w tej sprawie w sposób nie w pełni odpowiadający wymogom art.122 i art.187 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. Organy nie wyjaśniły bowiem dostatecznie, czy spółka jawna "S" z S., której wspólnikiem był A. T., dokonywała transakcji z obywatelem Białorusi A. T. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał w dniu [...].04.2004 r. decyzję nr [...], którą uchylił w całości decyzję organu I instancji - Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nr [...] z dnia [...].03.2003 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie.
W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, że zgodnie z art. 70 § l Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. upłynął 30 kwietnia 1998 r. Tym samym termin przedawnienia za wspomniany okres rozpoczął swój bieg l stycznia 1999 r. i upłynął 31 grudnia 2003 r. Powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.10.2003 r., sygn. akt FPS 8/03, organ podkreślił, że upływ terminu przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania bez względu na to, czy w ogóle wszczęto postępowanie podatkowe, czy też znajduje się ono na etapie pierwszej lub drugiej instancji. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzję z dnia [...].03.2003 r. określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. wydał jeszcze przed upływem terminu przedawnienia.
Natomiast organ drugiej instancji, rozstrzygając sprawę po uchyleniu wcześniejszej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z powodu upływu terminu przedawnienia nie mógł już rozstrzygnąć tej sprawy, z uwagi na jej bezprzedmiotowość.
Na powyższą decyzję A. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. W skardze podatnik zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, a także art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części dotyczącej ustalenia przez organ odwoławczy, iż spoczywał na nim obowiązek zapłacenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł, która to zaległość wygasła wskutek przedawnienia.
Skarżący podniósł, że cieszy go fakt, iż ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej w B. umorzył postępowanie. Nie może się jednak zgodzić na ciążący na nim bezpodstawny zarzut, że naraził on Skarb Państwa na tak ogromne straty z powodu niezapłacenia podatku dochodowego za 1997 r. Nadmienił także, że w dniu składnia skargi nie zostało jeszcze zakończone postępowanie prowadzone w zakresie podatku od towarów i usług za 1997 r. Według skarżącego całkowicie nie jest też mu zrozumiały pośpiech, w jakim organ odwoławczy zakończył tą sprawę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W mniejszej sprawie nie ma sporu między stronami, że w świetle przepisu art. 70 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.) zobowiązanie podatkowe A. T. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. uległo przedawnieniu z upływem 2003 roku. Nie stwierdzono bowiem, aby w tej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczął się, uległ zawieszeniu lub został przerwany. Oznacza to, że w roku 2004 organy obu instancji nie mogły już wydać decyzji określającej jego wysokość. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w B., po przekazaniu mu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku sprawy do ponownego rozpoznania słusznie uznał, iż orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które w tym momencie uległo przedawnieniu, stało się bezprzedmiotowe. W tych uwarunkowaniach faktycznych organ II instancji, zgodnie z art.223 §1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej mógł jedynie uchylić decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...].03.2003 r. i umorzyć postępowanie w tej sprawie.
Wbrew twierdzeniom A. T. zaskarżona decyzja zarówno w sentencji, jak też w jej uzasadnieniu nie zawiera stwierdzenia, jakoby organ odwoławczy ustalił, iż na podatniku spoczywał obowiązek zapłacenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł, która to zaległość wygasła wskutek przedawnienia. W przedmiotowej decyzji organ odwoławczy przywołał natomiast rozstrzygnięcie organu I instancji, opisując je jako "decyzję w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w wysokości [...] zł". Wypowiedzi tej nie można uznać jako oceny, co do wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego, lecz wyłącznie jako opis aktu, który w tej sprawie był wydany przez organ I instancji, a ostatecznie uchylony zaskarżaną decyzją organu odwoławczego.
Nieuzasadniony jest też zarzut Skarżącego "o pośpiechu, w jakim organ odwoławczy zakończył te sprawę". Skarżący, a po przystąpieniu do postępowania także jego pełnomocnik – doradca podatkowy, nie sprecyzowali, w jakim zakresie okoliczność ta może naruszać prawo. Przeciwnie w skardze podatnik stwierdził: "Cieszy mnie fakt, iż ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej w B. umorzył postępowanie(...)". W myśl przepisu art.139 §1 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, co w tej sprawie miało miejsce.
W tym stanie rzeczy skarga nie może być uznana za uzasadnioną, co w świetle art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dało Sądowi podstawę do jej oddalenia.