Uzasadnienie
Postępowanie w sprawie I SA/Bk 162/06 zostało zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r., oddalającym skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych
W dniu 19 lutego 2007 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo, którego treść wskazywała, że należy je traktować jako skargę o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Bk 162/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd na posiedzeniu niejawnym bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuci.
Przepis art. 279 cytowanej wyżej ustawy wskazuje, jakie elementy, oprócz warunków formalnych przewidzianych dla każdego pisma strony, powinna dodatkowo zawierać skarga o wznowienie postępowania. Powinna ona zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Podstawy wznowienia zostały zawarte w art. 271-273 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący powinien w skardze powołać i wyraźnie określić, które z podstaw wymienionych w powyżej wskazanych przepisach uzasadniają wznowienie postępowania lub co najmniej skonkretyzować zarzuty procesowe w sposób pozwalający na ich przypisanie do którejkolwiek z grup ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego. Określenie podstawy wznowienia wpływa bowiem zarówno na dopuszczalność wznowienia jak i na zakres rozpoznania sprawy. Uzasadnienie podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (zobacz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, str. 677).
W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł, że od momentu otrzymania wyroku podejmował wiele działań w celu osiągnięcia sprawiedliwości, jego celem była przede wszystkim nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem niewłaściwe sformułowanie w nim zawarte było powodem niekorzystnej dla niego decyzji. W trakcie swoich działań dotarł do Rozporządzenia Rady Ministrów z 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz do ustawy z dnia 20.04.2004 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty. W związku z powyższym otrzymał potwierdzenie, że osobą szkolącą uczniów nie musi być pracownik podatnika, natomiast ma to być osoba zatrudniona przez podatnika, a więc również w formie umowy cywilnoprawnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2007 r. J. K. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie podstawy wznowienia postępowania sądowego i jej uzasadnienia oraz podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (zarządzenie k. 1). Wezwanie to zostało mu doręczone w dniu 22 marca 2007 r. (k. 12). Termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał więc we czwartek 29 marca 2007 r. Do wskazanej daty skarżący nie uzupełnił skargi o wskazane elementy, pomimo zawarcia w wezwaniu stosownego pouczenia o skutkach prawnych uchybienia terminowi.
Skarżący w sprawie niniejszej nie zawarł w skardze podstawy wznowienia i jej uzasadnienia. W tym miejscu należy wskazać, że samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 cytowanej wyżej ustawy nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły taką ustawową podstawę (vide: postanowienie SN z 29 stycznia 1968r. I CZ 122/67, OSNC 1968/8-9/154). Jednakże twierdzenia zawarte w skardze J. K. nie uzasadniają przyjęcia, że opiera się ona na jednej z przewidzianych w ustawie podstaw. Skarżący nie podał też okoliczności, stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania w trybie art. 280 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie jest badaniem zasadności tej skargi. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie (postanowienie SN z 24 marca 1998 r., I PKN 97/98, opublikowane w: OSNAP 1999/9/308). Niespełnienie chociażby jednego z warunków wymienionych w art. 280 § 1 cytowanej ustawy powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi.
Mając powyższe na uwadze skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała odrzuceniu.