Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku W. H.(dalej: "Skarżąca") na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. wystawionych przez P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (dalej: "Wierzyciel"), obejmujących należności w opłatach abonamentowych RTV. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] dokonał Skarżącej zajęcia świadczenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.
Skarżąca złożyła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej u.p.e.a.) zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny wezwał Wierzyciela do zajęcia stanowiska w zakresie złożonych zarzutów.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał je w mocy.
W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty Skarżącej złożone w postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ wskazał, że stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Organ wskazał, że Wierzyciel odnosząc się do zarzutu Skarżącej nieistnienia obowiązku zapłaty należności z tytułu abonamentu RTV wskazał, że ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014, poz. 1204) nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczenia opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika. Natomiast obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 25 września 2007 r. obowiązującym do 13 grudnia 2013 r. należy niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Poczty Polskiej o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu oraz o zaprzestaniu używania odbiorników poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych".
Wierzyciel ustalił, że Skarżąca nie dokonała czynności wyrejestrowania odbiorników RTV. Dyrektor Centrum Obsługi P. S.A. ustalił, że została ona powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Nadto wskazał, iż nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważnia użytkownika odbiorników do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych, w sytuacji gdy abonent nie dokonał ich wyrejestrowania.
Organ stwierdził, że skoro wierzyciel uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu rtv, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. jest on związany wypowiedzią wierzyciela i nie może kwestionować takiego rozstrzygnięcia.
W skardze do Sądu na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
- 2. art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych
- 3. art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez błędne przyjęcie, iż istnieje obowiązek wskazany w tytułach wykonawczych
- 4. art. 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 25.09.2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Wskazała, że zarejestrowała odbiornik RTV w 1974 r. Od 2000 r. nie posiada odbiornika i zaprzestała płacenia abonamentu. Jej zdaniem po niepłaceniu abonamentu przez 11 lat to roszczenie jest przedawnione. Zdaniem Skarżącej, twierdzenie P., że nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważnia użytkownika do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych jest sprzeczne z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., zgodnie z którym wszystkie imienne książeczki straciły ważność.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
Kwestionując prowadzone postępowanie egzekucyjne, zobowiązany może wnieść zarzuty z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 1 punkt 1-10 tej ustawy. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalnością egzekucji. W niniejszej sprawie zobowiązana wniosła zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku. Zgodnie z art. 34 § 4 ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Stanowisko w sprawie zarzutów wierzyciel wyraził postanowieniem z [...].07.2015 r. nr [...], w którym uznał złożone zarzuty za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty należności z tytułu abonamentu rtv wierzyciel wskazał, iż ustawa z dnia 21.04.2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014, poz. 1204) nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczenia opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika.
Natomiast obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z 25.09.2007 r. obowiązującym do 13.12.2013r. należy niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Poczty Polskiej o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu oraz o zaprzestaniu używania odbiorników poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych". Wierzyciel ustalił, iż zobowiązana nie dokonała czynności wyrejestrowania odbiorników RTV. Dyrektor Centrum Obsługi P. S.A., stwierdził, iż zobowiązana została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
Nadto wskazał, iż nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważnia użytkownika odbiorników do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych, w sytuacji gdy abonent nie dokonał ich wyrejestrowania. Postanowieniem z [...].08.2016r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej utrzymał w mocy postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Skoro zatem wierzyciel uznał za niezasadny zarzut - nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu rtv, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w B. jako związany wypowiedzią wierzyciela nie mógł kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Stanowisko takie zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18.01.2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, w którym stwierdził, iż: "dyrektor izby skarbowej właściwy w sprawie nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a jest wiążące także dla odwoławczego organu egzekucyjnego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną". Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstaw do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 359/12, sygn. akt II FSK 1262/12 oraz z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEK nr 289067 oraz wyrok WSA w Szczecinie z 21.03.2016 r., sygn.. akt ISA/Szli 44/15).
Odnośnie zarzutu w kwestii nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wymaga przywołania § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia.
Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Zaakcentować należy, iż wierzyciel wskazał datę wysłania tego zawiadomienia ([...] sierpnia 2008 r.), a zatem nadano je przed końcem listopada 2008 r. W związku z powyższym zarzut, iż niezawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego upoważnia użytkownika do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych organ odwoławczy uznał za niezasadny. Dyrektor Izby Skarbowej w B. zajął słusznie stanowisko, iż jedynie zgłoszenie o zaprzestaniu używania odbiorników złożone na "Formularzu zgłoszenia zmiany danych" (Rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z 25.09.2007r. obowiązującym do 13.12.2013 r.) zwalnia z obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej rtv. Z akt sprawy wynika, iż wniosku takiego zobowiązana nie złożyła. WSA w Gliwicach wyrokiem z 15.10.2014 r. sygn. akt ISA/GI518/14 stwierdził,iż zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłanką istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym".
Odnosząc się do zarzutu "przedawnienia roszczenia" organ odwoławczy, w zaskarżonym postanowieniu wskazał, iż zarzut ten został zgłoszony dopiero w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 27 § pkt 9 u.p.e.a. tytuł zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (wyrok NSA z 17.05.2012r. Sygn akt II FSK 2267/10).
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.