Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] zawieszające postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2000 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia Panu B. S. (dalej Skarżący) zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 1998 r.
W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał, że we wniosku z dnia [...] września 2013 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2000 r., w związku z wystąpieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "o.p.". Pełnomocnik argumentował powyższe wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09, w którym orzeczono, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 Konstytucji RP.
Dyrektor Izby Skarbowej w B., stosownie do art. 243 § 1 o.p., postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wznowił postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie, po czym wydanym w dniu [...] grudnia 2013 r. postanowieniem zawiesił je do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na wątpliwości, co do treści pkt I.2 w związku z pkt I.3 i pkt II wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r.
Organ stwierdził, że pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] Marszałek Sejmu wystąpił na podstawie art. 74 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści pkt I.2 w związku z pkt I.3 i pkt II wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. SK 18/09. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Marszałka Sejmu pytanie jest problemem prawnym, które pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku z postępowaniem o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 o.p., opartym o ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Związek ten wyraża się tym, że bez rozstrzygnięcia przez Trybunał istotnych wątpliwości, co do skutków wyroku, nie jest możliwe zakończenie przedmiotowego postępowania w sposób zgodny z rzeczywistymi intencjami Trybunału.
W skardze do Sądu pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach, zarzucając im naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Jego zdaniem literalna wykładnia wskazanego przepisu wyklucza możliwość zawieszenia postępowania w przypadku skierowania przez Marszałka Sejmu RP wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Trybunału. Zgodnie bowiem z art. 173 Konstytucji RP, Trybunał Konstytucyjny nie jest sądem w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Potwierdza to również treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie pełnomocnika, nie można ponadto uznać za zagadnienie wstępne złożenie wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Trybunału. Na poparcie zaprezentowanego poglądu autor skargi przywołał wyrok NSA z dnia 13 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2644/2011 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 56/14.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na podjęcie zawieszonego postępowania ewentualnie o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego cofnął skargę z uwagi na podjęcie przez organ zawieszonego postępowania (postanowienie z [...] kwietnia 2014 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie, jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd, z wyjątkiem sytuacji, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu cofnięcie skargi było dopuszczalne – w sprawie nie zachodzą, bowiem przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji, a orzeczenie o kosztach na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.