Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Pełnomocnik skarżącego złożył na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. przed Sądem wniosek o cofniecie skargi, który poparł pełnomocnik organu.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie, jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd, z wyjątkiem sytuacji, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu cofnięcie skargi było dopuszczalne – w sprawie nie zachodzą, bowiem przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji, a orzeczenie o kosztach na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.