Uzasadnienie
W dniach 4 oraz 8 marca 2021 r. K. K. oraz T. M. - wspólnicy spółki cywilnej E. w L. (dalej jako: "skarżący") złożyli w Urzędzie Miejskim w L. informacje w sprawie podatku od nieruchomości i rolnego za 2020 r. (od kwietnia 2020 r.) w związku z rozwiązaniem umowy najmu oraz zakończeniem działalności aptecznej. W informacji jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazano: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1000 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 390 m2, budynki pozostałe - 610 m2. Natomiast jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym wskazano użytki rolne zabudowane kl. Illb - 0,0292 ha.
Organ podatkowy wznowił z urzędu oraz przeprowadził postępowanie podatkowe w tej sprawie. W wyniku postępowania podatkowego, organ pierwszej instancji decyzją z [...] maja 2021 r. dokonał zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 i ustalił je w kwocie 23.729,00 zł w miejsce zobowiązania pieniężnego ustalonego decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], w kwocie 20.219,00 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania skarżących, decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji prawa, poprzez wydanie decyzji w trybie innym, niż zostało wszczęte postępowanie podatkowe.
Burmistrz L. [...] sierpnia 2021 r. wydał decyzję nr [...], w której uchylił własną decyzję z [...] stycznia 2021 r., nr [...], w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oraz ustalił wysokość tego zobowiązania na 2021 r. w kwocie 23.729,00 zł.
SKO w S. decyzją z [...] listopada 2021 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji prawa poprzez wydanie decyzji nieodpowiadającej standardom prawnym, przewidzianym dla trybu postępowania nadzwyczajnego, w tym przypadku postępowania wznowieniowego.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania. Burmistrz L. decyzją z [...] stycznia 2022 r., nr [...], uchylił w całości decyzję Burmistrza L. z [...] stycznia 2021 r., nr [...], w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w wysokości 20.219,00 zł oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2021 r. na kwotę 23.729,00 zł.
Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez skarżących, SKO w S. decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, zaś w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe zostało wznowione z urzędu na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako: "o.p."). Organ zauważył, że wznawiając postępowanie podatkowe odnośnie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ nie dokonuje kompleksowej weryfikacji prawidłowości zadeklarowanego przez podatnika podatku, lecz prowadzone przezeń czynności dowodowe powinny zmierzać do wszechstronnego wyjaśnienia jedynie tych kwestii, które legły u podstaw dokonanego wznowienia. Postępowanie wznowieniowe nie służy do ponownej weryfikacji wydanego już uprzednio rozstrzygnięcia pod względem prawidłowości dokonanej w nim wykładni przepisów i oceny zebranego materiału dowodowego, lecz do jego korekty w zakresie, w jakim wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody.
Dokonując tej oceny, należy w opinii SKO wyjść od wskazania, że organ, wydając pierwotną decyzję, kierował się treścią informacji na temat nieruchomości składanych przez skarżących, co do których nie miał podstaw przypuszczać, że zawierają nieprawidłowe dane. Po otrzymaniu złożonych w dniach 4 oraz 8 marca 2021 r. informacji, dotyczących nieruchomości położonej w obrębie Miasta L., numer działki [...], organ pierwszej instancji powziął wątpliwości co do właściwego deklarowania przez strony powierzchni przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2021. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, w ocenie Kolegium, w sprawie zaistniała ww. przesłanka wznowieniowa. Organ pierwszej instancji, wydając [...] stycznia 2021 r. decyzję pierwotną, ustalającą stronom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r., posiadał wiedzę dotyczącą osób dysponujących prawem własności nieruchomości, a także wiedzę dotyczącą ilości budynków posadowionych na tej nieruchomości.
Jednakże ujawnione w czasie postępowania podatkowego nowe dowody i okoliczności nie dotyczą tych faktów, które zostały wcześniej wymienione. Wynikiem tych czynności było ujawnienie nowych i istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów dotyczących zakresu wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej. Tymi dowodami i okolicznościami są ewidencja środków trwałych spółki oraz nieprawidłowe wskazanie do opodatkowania powierzchni budynku związanego z działalnością gospodarczą. Jak zauważyło SKO, organ pierwszej instancji, przeprowadzając postępowanie wznowieniowe dotyczące ustalenia rzeczywistej powierzchni budynku, związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, w oparciu o wskazane nowe okoliczności i dowody, nie wykroczył poza zakres wyznaczony owymi nowymi dowodami i okolicznościami. Przedmiotem postępowania było bowiem jedynie badanie powierzchni, która jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Ewidencja środków trwałych dostarczyła bowiem nowych danych pozwalających na stwierdzenie, że w dniu wydania przedmiotowej decyzji związana z działalnością gospodarczą skarżących pozostawała większa powierzchnia budynku, niż wynikało to ze złożonych informacji o nieruchomościach. W toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ustalił bowiem, że skarżący ujmują nieruchomość będącą przedmiotem zaskarżonej decyzji w ewidencji środków trwałych i dokonują odpisów amortyzacyjnych. Okoliczności te świadczą o tym, że budynek jest w posiadaniu podatników, którzy czerpią korzyści z tego faktu.
Zatem należy uznać, że jest to dowód na istnienie wskazanego potencjalnego związku wskazanej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Faktyczne prowadzenie w budynku działalności gospodarczej nie ma już dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości znaczenia.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wystąpili ze skargami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzucili naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 235 w zw. z art. 121 i art. 124 o.p., poprzez brak prawidłowego odniesienia się przez organ drugiej instancji do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zwłaszcza brak stosownego wyjaśnienia, a ograniczenia się do powołania skarżonych przepisów prawa, zaś w konsekwencji nierozpoznania istoty tych zarzutów, co podważa zaufanie do organu drugiej instancji i budzi wątpliwości skarżących co do prawidłowości rozstrzygnięcia;
- b) art. 191, art. 187 § 1, art. 121, art. 122 i art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, nieprawidłową ocenę dowodów z oświadczeń skarżących i przedłożonych umów najmu, jak również odpisów amortyzacyjnych, co skutkowało błędnym ustaleniem, że posiadanie nieruchomości i budynku położonych na działce o nr ewid. [...] wykazuje faktyczny lub potencjalny związek z prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą;
- c) art. 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez podwyższenie zaskarżoną decyzją wysokości podatku od nieruchomości na rok 2021, obciążającego skarżących jako wspólników spółki cywilnej, podczas gdy innym przedsiębiorcom i spółkom prawa handlowego objętym działaniem organu nie podwyższono wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2021.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; uchylenie decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję w całości; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez organ drugiej instancji, a w przypadku jej nieuwzględnienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do czasu uprawomocnienia się orzeczenia; zasądzenie skarżącym od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kosztów postępowania.
Postanowieniem z 19 września 2022 r. WSA w Białymstoku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zweryfikowanie czy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. zachodziły podstawy do wznowienia postępowania z uwagi na fakt, że wyszły nowe, istotne okoliczności, nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji oraz sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego.
Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Postępowanie to toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy wystąpiły wyjątkowe okoliczności, precyzyjnie wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 o.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 o.p. Jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte jedną z tych wad otwiera to prawną możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową.
W analizowanym przypadku strony spierają się, czy wystąpiła przesłanka wznowieniowa wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
Na gruncie sprawy nie budzi wątpliwości sposób interpretacji przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z tego przepisu, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;
- 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami;
- 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji;
- 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona, wtedy gdy: (–) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; (–) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; (–) powyższe okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (zob.: S. Presnarowicz, Art. 240 [w:] L. Etel (red.) i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344, WKP 2022 i powołane tam orzeczenia).
Zgodnie z art. 243 o.p., w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (ust. 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (ust. 2). Wśród możliwych następstw przeprowadzenia postępowania określonego w cytowanym przepisie, art. 245 § 1 pkt 1 o.p. wskazuje na uchylenie przez właściwy organ w całości lub w części decyzji dotychczasowej, jeżeli stwierdzi on istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy – z taką sytuacją procesową mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy.
W kontekście powyższego istotne jest, że postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i § 2 o.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 737/07; por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2022 r., I FSK 279/21; powoływane orzeczenia dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie zauważa się także, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego jest, zgodnie z art. 243 § 2 o.p., zbadanie istnienia przesłanek wznowienia oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy.
Natomiast obowiązkiem sądu, w przypadku sądowej kontroli rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie, jest dokonanie oceny legalności czynności organu w nim podjętych (zob. wyrok NSA z 17 lipca 2008 r., II FSK 517/07; por. wyrok NSA z 17 marca 2021 r., II FSK 121/21).
Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organów, z którego wynika, że organ pierwszej instancji wydając w dniu [...] stycznia 2021 r. decyzję pierwotną, ustalającą stronom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. posiadał wiedzę dotyczącą osób dysponujących prawem własności nieruchomości, a także wiedzę dotyczącą ilości budynków posadowionych na tej nieruchomości. Jednakże ujawnione w czasie postępowania podatkowego nowe dowody i okoliczności nie dotyczą tych faktów, które zostały wcześniej wymienione. Wynikiem tych czynności było ujawnienie nowych i istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów dotyczących zakresu wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd odnosząc się do zasadności wznowienia postępowania, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej za 2021 r., nieznane organowi, który tą decyzję wydał.
Jak zasadnie wskazuje organ odwoławczy nowymi dowodami i okolicznościami są ewidencja środków trwałych Spółki oraz nieprawidłowe wskazanie do opodatkowania powierzchni budynku związanego z działalnością gospodarczą. Organ pierwszej instancji przeprowadzając postępowanie wznowieniowe dotyczące ustalenia rzeczywistej powierzchni budynku, związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, w oparciu o wskazane nowe okoliczności i dowody, nie wykroczył poza zakres wyznaczony owymi nowymi dowodami i okolicznościami. Przedmiotem postępowania było bowiem jedynie badanie powierzchni, która jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ewidencja środków trwałych dostarczyła bowiem nowych danych pozwalających na stwierdzenie, że w dniu wydania przedmiotowej decyzji związana z działalnością gospodarczą skarżących pozostawała większa powierzchnia budynku, niż wynikało to ze złożonych informacji o nieruchomościach.
Sąd w powyższym względzie nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
Z przedstawionego stanu faktycznego niezbicie wynika, że skarżący są właścicielami działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb Miasto L. sklasyfikowanej jako grunty rolne zabudowane, na której stoi budynek usługowo - handlowy o powierzeni zabudowy 1292 m², o powierzchni użytkowej 1082,40 m² budynek będący przedmiotem sporu znajduje się w L. pod adresem K. Według aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., na mocy którego Skarżący- wspólnicy spółki cywilnej E. nabyli nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem handlowo - usługowym do majątku spółki, strony transakcji zgodnie uznały tę powierzchnię za prawidłową.
Wspólnicy Spółki prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali we wskazanym budynku. W toku postępowania skarżący złożyli oświadczenie, z którego wynika, że apteka została zamknięta z dniem 31 marca 2020 r., sklep wielobranżowy również zakończył działalność z dniem 31 marca 2020 r. Podatnicy oświadczyli ponadto, że powierzchnia 1082,40 m² jest powierzchnią obrysu, natomiast rzeczywista powierzchnia budynku wynosi 1000 m². Z włączonego do akt sprawy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z 4 sierpnia 2009 r. wynika, że powierzchnia użytkowa budynku wynosi 1082,40 m². Organ pierwszej instancji wskazał, że postanowienie to zostało sporządzone na podstawie wyceny rzeczoznawcy po likwidacji Gminnej Spółdzielni "S." w L., a podatnicy nie dostarczyli w toku postępowania podatkowego dokumentów potwierdzających zmianę powierzchni użytkowej. Zgodnie z zawiadomieniem ze Starostwa Powiatowego w A., powierzchnia zabudowy jednej kondygnacji wynosi 324 m². Budynek liczy trzy kondygnacje nad ziemią i jedną pod ziemią, co łącznie daje 1296 m² zabudowy.
Na wezwanie organu podatkowego spółka przedłożyła ewidencję środków trwałych, z której wynika, że przedmiotowy budynek o wartości początkowej 1.643.853,00 zł jest amortyzowany w całości (stawka miesięczna 13.698,78 zł). W tej kwestii doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r. (SK 39/19), nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21): "Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej".
Zatem o tym, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np. wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana).
Niewątpliwie rację ma organ wskazując za orzecznictwem sądów administracyjnych, że w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności, jak; wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2021 r o sygn.: III FSK 895/21, III FSK 896/21, III FSK 897/21).
Organ ustalił, co ma potwierdzenie w zebranych dowodach, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą, której przedmiotem według Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej jest między innymi wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Skarżący ujmują nieruchomość będącą przedmiotem zaskarżonej decyzji w ewidencji środków trwałych i dokonują odpisów amortyzacyjnych.
Okoliczności te bezsprzecznie w ocenie Sądu świadczą o tym, że budynek jest w posiadaniu skarżących, którzy czerpią korzyści z tego faktu. Organ tym samym prawidłowo uznał, że jest to dowód na istnienie wskazanego potencjalnego związku wskazanej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Faktyczne prowadzenie w budynku działalności gospodarczej nie ma już dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości znaczenia. Przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności, czy to z przyczyn faktycznych (stan techniczny, tymczasowy brak najemców), czy prawnych (np. ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej związane z COVID, brak zgody odpowiednich inspekcji czy straży), nie zmienia faktu, że istnieje związek, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy.
Powyższe musi prowadzić do wniosku, że organy zasadnie przyjęły, że budynek na działce nr [...] służy w całości do działalności gospodarczej, co słusznie skutkowało jego opodatkowaniem według stawek najwyższych. Powyższej konstatacji nie zmieniają przedłożone umowy najmu, oświadczenia i inne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania.
Organy prawidłowo odtworzyły stan faktyczny sprawy w toku trybu nadzwyczajnego i zebrały materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji administracyjnej. W żadnej mierze organ administracji nie bagatelizował zarzutów odwołania. Konstrukcja decyzji oparta została o prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, do którego prawidłowo przyporządkowane zostały przepisy prawne i ich wykładnia. Tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia art. 235 w zw. z art. 121 i art. 124 o.p. Organ co prawda nie wypowiedział się w decyzji w sposób szczegółowy z jakich powodów nie dał wiary dowodom przedstawionym przez skarżących, ale to z samej konstrukcji zakresu postępowania dowodowego w przedmiocie sporu wynika, jakie dowody są kluczowe dla ustalenia podstawy opodatkowania w prawidłowej wysokości. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, zasadnie uznając, że w odniesieniu do spornego budynku zastosowanie znajdzie najwyższa stawka, określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 191, art. 187 § 1, art. 121, art. 122 i art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p
Organ jest zobowiązany do ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych w sposób prawidłowy, zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym indywidualnej sprawy, co w niniejszej sprawie uczynił. Organ nie ma podstawy do grupowania i porównywania przedmiotów opodatkowania u różnych podatników w różnych stanach faktycznych. Nie naruszono art. 120 i art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Trudna sytuacja finansowa spółki cywilnej o ile ma miejsce może stać się podstawą do wnioskowania do organu o rozłożenie zaległości na raty, bądź też skorzystania z innych ulg prawem przewidzianych.
W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).