Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] stycznia 2010 r. nr [...], odmawiającą Panu J. B. (zwanemu dalej Skarżącym) ustalenia zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej za 2010 r.
Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że [...] listopada 2009 r. Skarżący złożył do Urzędu Skarbowego w K. deklarację do wymiaru zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej PIT-6 za 2010 r., w której zgłosił zamiar prowadzenia w 2010 r. hodowli 60.000 tysięcy sztuk kur (produkcja jaj spożywczych) i drobiu rzeźnego - kurczęta w ilości 620.000 tysięcy sztuk. Skarżący zadeklarował chęć ustalania dochodu do opodatkowania na podstawie norm szacunkowych. Organ pierwszej instancji odmówił Skarżącemu ustalenia zaliczek na podatek od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej za 2010 r. powołując się na brzmienie art. 24a ust. 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.d.o.f.") w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.).
Organ wskazał, że Skarżący w 2009 r. osiągnął przychód z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w wysokości 11.112.477,00 zł i w związku z tym od 1 stycznia 2010 r. obowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych dla celów ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej i opłacania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych stosownie do wynikającego z ksiąg rachunkowych dochodu.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że prowadzenie ksiąg rachunkowych nie jest uzależnione od woli podatnika w sytuacji, gdy przychody za poprzedni rok podatkowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 1.200.000 euro (art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości). W takim przypadku osoba prowadząca działy specjalne produkcji rolnej obowiązana jest prowadzić księgi rachunkowe. Wynika to wprost z brzmienia art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. Przepis ten, mimo, że ustawa o rachunkowości nie jest ustawą podatkową, w celu ustalenia kwoty, po osiągnięciu której powstaje obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, odsyła wprost do przepisów tej ustawy.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie decyzji organu drugiej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa, poprzez stworzenie pozaustawowego obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez osobę prowadzącą działy specjalne produkcji rolnej. Powtarzając argumentacje zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wskazał, że w deklaracji PIT-6 za 2010 r. nie wypełnił części E, tj. nie podpisał oświadczenia w sprawie ustalenia wysokości dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie ksiąg rachunkowych. Niezgłoszenie zamiaru prowadzenia ksiąg jest jednoznaczne z wyliczeniem dochodu na podstawie norm szacunkowych. Na poparcie swoich racji Skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić.
Należy przede wszystkim podkreślić, że w tej sprawie nie ma sporu, co do prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. Spór dotyczył natomiast wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie zasad ustalania zaliczek na podatek dochodowy od uzyskiwanych przez Skarżącego w 2010 r. dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej. Zdaniem organów fakt osiągnięcia przez Skarżącego w 2009 roku obrotów przekraczających równowartość w walucie polskiej 1.200.000 euro, skutkował koniecznością ustalania w roku 2010 dochodu w oparciu o księgi rachunkowe. To stanowisko organy oparły na dokonanej przez siebie wykładni art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości.
Stanowisko to pozostaje jednak w sprzeczności z wykładnią przepisów art. 24a ust. 1 i 4 u.p.d.o.f., dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/10. Otóż w uchwale tej NSA wskazał, że cyt. "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2001 r. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, o których mowa w art. 24a ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) nie dotyczy podatników uzyskujących przychody z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3), bez względu na wielkość tych przychodów, o ile podatnicy ci nie zgłosili zamiaru prowadzenia ksiąg w trybie określonym w art. 24a ust. 2 pkt 2 i art. 15 zdanie drugie tej ustawy.
W świetle art. 24 ust. 4 zdanie drugie i art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej uzyskiwanych przez podatników, którzy nie zgłosili zamiaru prowadzenia ksiąg, mają zastosowanie wyłącznie normy szacunkowe dochodu określone w załączniku Nr 2 do tej ustawy".
Orzekający w tej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanej uchwale NSA. Tak, jak wskazał NSA, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych nie dotyczy podatników uzyskujących przychody z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nie zgłosili oni zamiaru prowadzenia tych ksiąg. W konsekwencji należało uznać, że organy skarbowe poprzez błędną wykładnię art. 24a ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.d.o.f., bezzasadnie stwierdziły, iż Skarżący miał w 2010 r. obowiązek ustalania dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej w oparciu o księgi rachunkowe.
Stwierdzone naruszenie przepisów art. 24a ust. 4 w zw. art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.d.o.f., jako że miało wpływ na wynik sprawy, uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., o czym Sąd orzekł na podstawie art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie o kosztach postępowania Sąd oparł o przepisy art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 tej ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).
Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią dokonaną przez NSA w przywołanej wyżej uchwale wykładnię przepisów art. 24a ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.d.o.f.