Uzasadnienie
W.G. (dalej: "Skarżący"), pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. wywiódł skargę na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży (dalej: "Dyrektor Oddziału ARiMR w Łomży") z dnia 28 listopada 2022 r. nr 9010-00000025023/22 (znak sprawy: [...]) w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Wysokim Mazowieckiem z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr 0200-2022-000878 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r.
W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu I instancji jest bezpodstawna, a Skarżący posiadał nieruchomości gruntowe w 2021 r. i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości, a ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR w Łomży wniósł o jej oddalenie w całości.
Organ wskazał, że skarga przede wszystkim została wniesiona po terminie, a ponadto nie jest uzasadniona w sposób merytoryczny. W wyniku postępowania administracyjnego, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia strony, ustalono, że Skarżący nie był jedynym użytkownikiem deklarowanych gruntów w roku 2021, wykonał tylko część zadeklarowanych zabiegów agrotechnicznych oraz nie posiadał tytułu prawnego do wszystkich działek rolnych na dzień 31 maja 2021 r., w związku z czym nie spełnił przesłanek przewidzianych w art. 24 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. nr 347, str. 608 z późn. zm) w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1775).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytoryczne legalności aktów administracyjnych zaskarżonych do sądu administracyjnego możliwe jest wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. Z tego względu, przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy, sąd zbadał dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie.
Zdaniem sądu, skarga została wniesiona po terminie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona dnia 8 grudnia 2022 r. (karta nr 356 akt administracyjnych). W związku z tym faktem, trzydziestodniowy ustawowy termin do wniesienia skargi upłynął z końcem dnia 7 stycznia 2023 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym dnia 28 kwietnia 2023 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
W związku z powyższym, skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.