Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 150/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Ośrodka Wychowawczego [...] w R. na czynność Zarządu Powiatu S. w przedmiocie obliczenia i przyznania dotacji w miesiącu grudniu 2006 r., stwierdził na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej w skrócie jako: "u.p.p.s.a.") bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok stał się prawomocny, albowiem wyrokiem z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 320/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Zarządu Powiatu S. Następnie 5 maja 2008 r. (data nadania przesyłki listowej), [...] Ośrodek Wychowawczy w R. wniósł do tu. Sądu skargę na niewykonanie wyroku z 11 maja 2007 r. wraz z wnioskiem o ukaranie Zarządu Powiatu grzywną w trybie art. 154 u.p.p.s.a. Przed złożeniem tej skargi w dniu 3 marca 2008 r. Ośrodek zwrócił się do Zarząd Powiatu z wezwaniem do wykonania wyroku i załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę, Zarząd Powiatu S. wnosił o jej oddalenie, względnie odrzucenie. Organ argumentował, że podjął czynności zmierzających do wykonania wyroku. Ponadto wskazał, że rozstrzygnięcie o bezskuteczności czynności nie mieści się w zakresie dyspozycji art. 154 § 1 u.p.p.s.a.
Podczas rozprawy pełnomocnik Ośrodka wywodził, że w przepisach u.p.p.s.a. brak jest przepisów, na podstawie których Sąd mógłby stwierdzić nieważność czynności, co pozwala na uznanie, że w art. 154 u.p.p.s.a., pod pojęciem nieważności czynności, należy również rozumieć stwierdzenie ich bezskuteczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 154 § 1 u.p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W ocenie Sądu w cyt. przepis bez wątpienia ma charakter sankcyjny. Dlatego też jego interpretacja musi być ścisła i nie może prowadzić do rozszerzającej wykładni. Trzymając się tego założenia należy więc wskazać, że hipotezą wynikającej z art. 154 u.p.p.s.a. normy prawnej objęte zostały wyłącznie okoliczności polegające na: niewykonaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, a także bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W katalogu tym nie mieści się rozstrzygnięcie, w którym sąd administracyjny orzeka o bezskuteczności czynności, o czym orzekł tut. Sąd w wyroku z 11 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 150/07.
Trzeba przy tym zauważyć, że stanowiący podstawę do wydania tego orzeczenia przepis art. 146 § 1 u.p.p.s.a. nie przewiduje możliwości stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Błędne jest zatem stanowisko Ośrodka, że pod pojęciem nieważności czynności, o której mowa w art. 154 u.p.p.s.a., należy również rozumieć stwierdzenie bezskuteczności czynności, o którym mowa w art. 146 §1 u.p.p.s.a. Nie można utożsamiać tych dwóch pojęć.
Powyższe oznacza, że ewentualna bezczynność organu w sprawie, w której wcześniejsza jego czynność uznana została przez Sąd za bezskuteczną, nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 u.p.p.s.a. Nie oznacza to natomiast braku jakichkolwiek środków kontroli organu administracji. Wskazać bowiem należy, że ustawodawca w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. daje możliwość złożenia oddzielnej skargi na bezczynność organu. Skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia czynności, natomiast skarga o ukaranie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku.
Mając na uwadze wymienione wyżej powody Sąd uznał, że w tej sprawie skarga o ukaranie organu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a.