Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2019 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję nr [...], [...], w której:
- 1) określił wysokość pobranej dotacji i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2018 przez Fundację Wsparcia i Rozwoju Małych Szkół "E." z/s w Ż. w kwocie 24.000,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu Gminy S. do dnia zapłaty;
- 2) nakazał dokonanie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji na rachunek bankowy budżetu Gminy S.;
- 3) określił termin naliczania odsetek należnych od pobranych kwot dotacji w każdym miesiącu 2018 r. przez Fundację z rachunku bieżącego Szkoły Podstawowej i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, liczonych jak od zaległości podatkowych.
Decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej obowiązek zwrotu przez Fundację dotacji w kwocie 24.000,00 zł w terminie 14 dni od otrzymania decyzji wraz z odsetkami (pkt 2 sentencji) i w tym zakresie umarzyło postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. Gmina S. zawarła z Fundacją umowę (dwukrotnie aneksowaną w dniu [...] lipca 2017 r. i [...] sierpnia 2018 r.) przekazania prowadzenia publicznej Szkoły Podstawowej w P. wraz z oddziałem przedszkolnym. Fundacja, jako organ prowadzący, w 2018 r. otrzymała z budżetu Gminy S. dotację na działalność oświatową w kwocie 494.011,52 zł. Środki te przeznaczone były na realizacje następujących zadań: szkolnictwo podstawowe - 279.775,62 zł; realizacja zadań wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży w szkole podstawowej i przedszkolu - 115.243,44 zł; oddział przedszkolny w szkole podstawowej - 98.992,46 zł. W dniach od [...] maja do [...] sierpnia 2019 r. pracownicy Urzędu Gminy S. przeprowadzili kontrolę w placówce w zakresie prawidłowości podawania przez kontrolowanego liczby uczniów, na których przekazano dotację oświatową oraz prawidłowości wykorzystania dotacji oświatowej za rok 2018. W jej trakcie ustalono, że do kosztów usługi prowadzenia Szkoły w każdym miesiącu zaliczono kwotę 2.000,00 zł w oparciu o faktury o treści: "usługa przekazania prowadzenia Szkoły Podstawowej w P. z dnia [...].04.2016 r. w powiązaniu z art. 10 Prawa oświatowego".
Faktury te były zatwierdzane przez Dyrektora ds. finansowo-budżetowych z adnotacją: "Potwierdzam uczestnictwo Fundacji "E." w działalności Szkoły wraz z wywiązaniem się z obowiązku jako organ prowadzący Szkołę Podstawową w P.". Tego rodzaju transakcje między nadawcą: Fundacja Wsparcia i Rozwoju Małych Szkół "E." a odbiorcą: Fundacja Wsparcia i Rozwoju Małych Szkół "E." potwierdzają wyciągi bankowe przedłożone do akt sprawy przez beneficjenta przy piśmie wyjaśniającym z dnia [...] listopada 2019 r. W piśmie tym Prezes Zarządu Fundacji uznała, że kwota 24.000,00 zł (12 miesięcy x 2.000,00 zł) jest zapłatą za wykonanie zadania publicznego w postaci prowadzenia Szkoły, logicznym kosztem usług świadczonych przez Fundację, mieszczącym się w granicach wydatku bieżącego Szkoły.
W opinii SKO w sprawie doszło do wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż ww. wydatki wykraczają poza zadania finansowane z dotacji, określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 17 ze zm., dalej jako: "u.f.z.o."), a także nie mieszczą się w katalogu zadań organu prowadzącego szkołę, enumeratywnie wyszczególnionych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 ze zm.). Organ podkreślił, że dotacja oświatowa nie służy finansowaniu działalności organu prowadzącego szkołę. Można ją wydatkować tylko na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów. Dotacja oświatowa to środki publiczne. Przekazanie ich na konto beneficjenta nie powoduje, że stają się prywatnymi, a więc podlegającymi swobodnemu rozdysponowaniu.
Organ drugiej instancji wskazał przy tym, że orzeczenie zawarte w punkcie 2 sentencji zaskarżonej decyzji, sformułowane jako ciążący na Fundacji obowiązek zwrotu na rzecz Gminy S. kwoty 24.000,00 zł jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w terminie 14 dni od otrzymania decyzji wraz z odsetkami, pozbawiony jest podstawy prawnej, toteż ta część rozstrzygnięcia została uchylona.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła Fundacja. Zaskarżając ją w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, pełnomocnik strony skarżącej zarzucił:
- 1. naruszenie art. 15 w zw. z art. 136 k.p.a. przejawiające się w tym, że organ odwoławczy przyjął ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji w zakresie kwestionowanych wydatków jako własne i nie przeprowadził w myśl dyspozycji art. 136 § 1 k.p.a. dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie wydatków uznanych przez Wójta Gminy S. za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem skarżącej organ drugiej instancji powinien był też wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 § 1 k.p.a., a skarżona decyzja takiego uzasadnienia nie zawiera. Według Fundacji SKO nie przeprowadziło ponownie postępowania w zakresie ustaleń faktycznych, opierając się na rozstrzygnięciu zawartym w decyzji organu pierwszej instancji, tym samym naruszając zasadę dwuinstancyjności, szczególnie, że załączone do niniejszej skargi dokumenty księgowe w sposób dostateczny wykazują zasadność poniesienia kwestionowanego wydatku;
- 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w sposób rażący, z uwagi na to, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ drugiej instancji uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponieważ nie przesłał zawiadomienia o zakończeniu przedmiotowego postępowania i przysługującym prawie wyrażonym w art. 10 § 1 k.p.a. Według Fundacji brak takiego zawiadomienia uniemożliwił jej przedstawienie dowodów w szczególności dotyczących kwestionowanych wydatków uznanych za dokonane niezgodnie z przeznaczeniem, a także ustalenie momentu zakończenia zbierania dowodów przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Skarżąca stanęła też na stanowisku, że z uwagi na powyżej wskazane uchybienia pozbawiona została również uprawnień wynikających z treści art. 81 k.p.a., wedle którego "okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów";
- 3. naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż organ pierwszej instancji w postępowaniu poprzedzającym wydanie przedmiotowej decyzji nie przeprowadził postępowania dowodowego umożliwiającego zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem strony, mając na względzie dyspozycję art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organ pierwszej instancji powinien wezwać stronę przed wydaniem skarżonej decyzji do przedstawienia dowodów w zakresie umożliwiającym rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organ pierwszej instancji w żadnym momencie prowadzonego postępowania administracyjnego nie zwrócił się do skarżącej o przedstawienie dowodów lub wyjaśnień uzasadniających uznanie poniesionych wydatków za dokonane niezgodnie z przeznaczeniem. Podkreślając, że postępowanie kontrolne nie jest postępowaniem administracyjnym i nie podlega zasadom postępowania określonym w k.p.a., strona uznała, że ewentualne czynności wykonane w postępowaniu kontrolnym nie mogą być uznane za takie, a w oparciu o treść art. 75 § 1 k.p.a., mogą stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym, jednakże nie może to być dowód jedyny;
- 4. naruszenia art. 80 k.p.a., gdyż organ dopuścił się przekraczającej swobodę oceny dowodów, oceniając arbitralnie kwotę dotacji uznaną za wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem;
- 5. naruszenia art. 81 k.p.a., przez odebranie stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a.;
- 6. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.f.z.o. w zw. z art. 10 ustawy Prawo oświatowe. Skarżąca wskazała, że z przedstawionych przez nią dokumentów wynika, że tytułem zapłaty na jej rzecz przez Szkołę Podstawową w P. z dotacji otrzymanej z budżetu j.s.t. kwestionowanych kwot była obsługa administracyjna, finansowa i organizacyjna, którą wykonywała skarżąca na rzecz szkoły będąc organem prowadzącym. Zdaniem Fundacji w przedmiotowej sprawie powinno się zastosować definicję wydatków bieżących zawartą w art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm., dalej jako: "u.f.p.") w zw. z art. 236 ust. 2 u.f.p. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 2 u.f.z.o. przez wydatki bieżące, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy należy rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p. Skarżąca uznała więc, że wydatkiem bieżącym jest każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego łub placówki z wyłączeniem wydatków uznawanych w doktrynie i orzecznictwie za niewątpliwie wydatki inwestycyjne, tj. wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Zdaniem Fundacji w przedmiotowej sprawie istotna jest definicja wydatków na inwestycje, ponieważ nie budzi wątpliwości czym są wydatki na zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Wyszczególniając, jakie wydatki możemy uznać za wydatki inwestycyjne, skarżąca stwierdziła, że dokonane wydatki na obsługę administracyjną, finansową i organizacyjną były wydatkami bieżącymi związanymi z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe. Strona podkreśliła przy tym, że prawidłowość dokonanych wydatków potwierdza aktualne w obecnym stanie prawnym uzasadnienie Ministerstwa Edukacji Narodowej do nowelizacji ustawy o systemie oświaty wprowadzającej brzmienie art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2019 r. poz. 1481 ze zm., dalej jako: "u.s.o.") - ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 357), zgodnie z którym dotacje mogły być przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogły być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 u.s.o. Zgodnie ze wskazanym uzasadnieniem Ministerstwo Edukacji wskazało, że "proponowana zmiana brzmienia ma charakter doprecyzowujący, potwierdzając (zgodnie z dotychczasową praktyką w interpretacji tego przepisu), że w ramach wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, które mogą być pokrywane z dotacji, można uwzględniać również wydatki związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty".
Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i orzeczenia o kosztach.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Przedmiotem sporu jest określenie wysokości podlegającej zwrotowi do budżetu Gminy S., będącego jednostką samorządu terytorialnego, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji oświatowej przez Fundację Wsparcia i Rozwoju Małych Szkół "E." z/s w Ż., prowadzącą Szkołę.
W ocenie Sądu w sprawie doszło do szeregu naruszeń postępowania administracyjnego, którego skutkiem musi być ponowne rozpoznanie sprawy przez organ drugiej instancji. Naruszenia mają charakter istotny bowiem brak skonfrontowania posiadanego materiału dowodowego ze stanowiskiem Skarżącej przez organ II instancji, z uwagi na naruszenie zasady zaufania, zasady dwuinstancyjności, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a najdalej idącym skutkiem prawnym rozstrzygnięcia może być likwidacja szkoły z uwagi na utratę płynności finansowej Skarżącej.
Po pierwsze, zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., przejawiający się w tym, że organ odwoławczy bezrefleksyjnie przyjął ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji w zakresie kwestionowanych wydatków jako własne i nie przeprowadził w myśl dyspozycji art. 136 § 1 k.p.a. dodatkowego, chociażby w minimalnym zakresie postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie wydatków uznanych przez Wójta Gminy S.i za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem. Do ww. naruszenia doszło tym bardziej, że w sytuacji braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego organ drugiej instancji uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponieważ nie przesłał zawiadomienia o zakończeniu przedmiotowego postępowania i przysługującym prawie wyrażonym w art. 10 § 1 k.p.a. Brak takiego zawiadomienia uniemożliwił Skarżącej przedstawienie dodatkowych dowodów w szczególności dotyczących kwestionowanych wydatków uznanych za dokonane niezgodnie z przeznaczeniem, a także ustalenie momentu zakończenia zbierania dowodów przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie.
Skarżąca pozbawiona została również uprawnień wynikających z treści art. 81 k.p.a., wedle którego "okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów".
Jeżeli organ administracji nie prowadzi we własnym zakresie postępowania dowodowego to strona tego postępowania powinna o tym wiedzieć i móc chociażby wypowiedzieć się w zakresie już zebranego przez organ pierwszoinstancyjny materiału dowodowego, przy świadomości, że jest on dla organu drugoinstancyjnego materiałem dowodowym wystarczającym do wydania decyzji administracyjnej w pełni aprobującym stanowisko organu pierwszej instancji. W innym przypadku dochodzi do oczywistego naruszenia zasady zaufania wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a.
Po drugie, samoistnie zobowiązujące Sąd do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jest to, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie odpowiada standardom wynikającym z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.
Katalog decyzji wydawanych przez organ odwoławczy na skutek wniesionego odwołania zawiera przepis art. 138 k.p.a. Analiza regulacji zawartych w tym przepisie wskazuje, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżone rozstrzygnięcie tylko w części jest prawidłowe powoduje, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. może on wydać decyzję, w której uchyli zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy bądź uchyli decyzję i umorzy postępowanie I instancji. Nie ma przy tym kontrowersji w takim przypadku o obowiązku orzeczenia zarówno w przedmiocie uchylonej części zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i jednoczesnego orzeczenia odnośnie pozostałej części, niepodlegającej zdaniem organu odwoławczego uchyleniu. Brak któregoś z tych elementów decyzji sprawia, że decyzja organu odwoławczego nie rozstrzyga o całości sprawy związanej z wniesieniem odwołania.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wydał decyzję, w której: "po rozpatrzeniu odwołania Fundacji Wsparcia i Rozwoju Małych Szkół "E." z/s w Ż. od decyzji Wójta Gminy S. Nr [...] (znak sprawy [...]) z dnia [...] grudnia 2019 r. określającej w pkt 1 wysokość dotacji pobranej i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2018 w kwocie 24.000,00 zł, nakazującej w pkt 2 obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 24.000,00 zł w terminie 14 dni od otrzymania decyzji, określającej w pkt 3 termin naliczenia odsetek, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2069 ze zm.) w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.) uchyla zaskarżoną decyzję w części określającej obowiązek zwrotu przez Fundację dotacji w kwocie 24.000,00 zł w terminie 14 dni od otrzymania decyzji wraz z odsetkami (pkt 2 sentencji) i w tym zakresie umarza postępowanie pierwszej instancji."
Kolegium nie wypowiedziało się natomiast w osnowie decyzji co do pozostałej części zaskarżonego odwołaniem rozstrzygnięcia.
Przepis art. 107 k.p.a. określa, jakie elementy powinna zawierać decyzja administracyjna. Jednym z obowiązkowych elementów każdej decyzji jest rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.). Przyjmuje się, że rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji, stanowi bowiem o ustaleniu prawa, czy też nałożeniu obowiązku. Wyrażając rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego, rozstrzygnięcie decyzji przedstawia sposób zakończenia postępowania w danej instancji. To w rozstrzygnięciu decyzji, a nie innych jej elementach dokonuje się zatem konkretyzacja prawa (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2020 r., II SA/Bk 719/19).
Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1999 r. IV SA 1886/96). Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja. Uzasadnienie decyzji ma natomiast na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. I OSK 873/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sformułowanie osnowy decyzji w taki sposób, że strona musi domyślać się jej treści narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów do władzy publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1440/07 oraz M. Dyl (w:) Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 4, Warszawa 2017 r. str. 804). Poza tym trzeba podkreślić, że osnowa decyzji musi być sformułowania w taki sposób, aby możliwe było wykonanie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środka egzekucji administracyjnej (M. Dyl, ibidem oraz przywołane tam orzecznictwo). Nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu (A. Wróbel. Art. 107. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019).
Zdaniem Sądu w sprawie tej Kolegium naruszyło art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ w osnowie decyzji nie orzekło o całości sprawy. Działanie takie należy również zakwalifikować jako nie służące pogłębianiu zaufania obywateli do organów do władzy publicznej, będącej jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 8 § 1 k.p.a.). Rozpatrując odwołanie, Kolegium wskazało w podstawie prawnej jedynie art. 138 § 1 pkt 2 i orzekło o uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania w zakresie jej pkt 2. Kolegium w sentencji nie wypowiedziało się merytorycznie co do pkt 1 i 3 zaskarżonej decyzji, nie wskazało czy oddala odwołanie, czy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, czy może ją zmienia lub uchyla.
Stwierdzone naruszenia prawa były wystarczające do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedwczesnym na tym etapie postępowania jest natomiast odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.
Uwzględniając powyższe, Kolegium, ponownie rozpoznając sprawę: uzupełni zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy w sprawie, wyznaczy stronie termin do wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia, podejmie w osnowie rozstrzygnięcie stosowne do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i odwołania od decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.