Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającą S. K. (dalej również jako Skarżący) - na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. dotyczącego umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek figurujących na koncie Ł. K. S. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Dyrektor ZUS Oddział w B. przeniósł na S. K., jako byłego członka zarządu Ł. K. S., odpowiedzialność za zadłużenie Klubu z tytułu nieopłaconych składek za okres 08.2006 r. - 10.2006 r. W dniu [...] stycznia 2012 r. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Sądu Okręgowego w Ł. Zgodnie natomiast z art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
Wobec tego Prezes ZUS stwierdził, że według stanu na dzień wpływu wniosku o umorzenie Skarżący nie był dłużnikiem ZUS. Również na dzień dzisiejszy decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r. nie jest prawomocna, tym samym Skarżący nie jest uprawniony do ubiegania się o umorzenie zadłużenia.
W skardze do Sądu na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący podniósł niedopuszczalność zastosowania art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w oparciu o przyczyny o charakterze merytorycznym, które zawarł we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2014 r. dotyczącym decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Dodał, że decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. nie uchyla decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., która nie została zaskarżona. Na podstawie wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. wydano kolejną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. w tej samej sprawie, tj. z wniosku z [...] listopada 2013 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem nie spełnia wymogów przewidzianych w art.46 oraz art.57 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") ewentualnie o jej oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art.46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać:1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2)oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Z powyższego wynika, że w stosunku do skargi obowiązuje zasada pisemności.(podobnie NSA w postanowieniu o sygn. I GSK 383/09 (dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Powyższe oznacza, że skarga do sądu administracyjnego powinna mieć formę pisma, przez które należy rozumieć tekst napisany ręcznie lub maszynowo na kartce (kartkach) papieru (źródło: słownik Języka Polskiego PWN, CD 2000). Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, by składając w siedzibie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w Ł. ustnie skargę do protokołu, strona wniosła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w wymaganej przepisami prawa formie, bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dopuszczają możliwości złożenia skargi ustnie do protokołu. Skoro ustawodawca nie przewidział takiej formy wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to o skuteczność wniesienia ustnej skargi nie może decydować fakt błędnego pouczenia, co do formy wniesienia skargi zawarty w zaskarżonej do Sądu decyzji.
W tej sytuacji należało uznać, że skarga wniesiona ustnie do protokołu na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] marca 2014 r., nr [...], jest niedopuszczalna.
W myśl postanowień art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
- 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
- 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
- 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
- 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i §3 p.p.s.a. w związku z art.57 p.p.s.a.