Wyrok WSA w Białymstoku z 4 października 2019 r., I SA/Bk 232/19

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2019 r.

Sprawa

sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku rolnego na 2019 r. oddala skargę

Skład

sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski przewodniczący, sprawozdawca
sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz
sędzia WSA Jacek Pruszyński
st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda protokolant

Uzasadnienie

1. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy J., ustalono K. M. wysokość podatku rolnego od gruntów gospodarstwa rolnego o powierzchni fizycznej 8,7800 ha (użytek rolny), w tym ha przeliczeniowe ogólne - 3,1195, a podlegające opodatkowaniu 2,1760 ha, według stawki podatku 135,90 zł, w kwocie 257 zł (3,1195 ha X 135,90 zł = 423,90 zł, od której odjęto kwotę 128,22 zł z tytułu zwolnienia ustawowego od podatku rolnego oraz kwotę 39,14 zł z tytułu zwolnienia udzielonego decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], od gruntów na których zaprzestano produkcji rolnej).
2. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że na jej działce nr [...] są "ustanowione" grunty zadrzewione i zakrzewione na użytku rolnym. Wskazała, że na tych gruntach rosną drzewa i krzewy, a wiek niektórych drzew określa na 7 lat. Powołując się na przepisy ustawy o podatku rolnym podniosła, że tego rodzaju grunty są zwolnione od podatku rolnego, a zwolnienia dokonuje się z urzędu, w związku z czym nie powinna płacić podatku. Wskazała, że należące do niej grunty nie są użytkowane rolniczo i dopiero gdy zostaną przygotowane do użytkowania rolniczego i będą przynosiły dochód, zgłosi je do opodatkowania podatkiem rolnym. Do odwołania załączyła fotografie przedstawiające stan na gruncie z lat: 2008, 2010, 2012, 2014, 2016 i 2018.
3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: SKO) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że z zawartego w ewidencji gruntów opisu wynika że na przedmiotowej działce nie ma gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytku rolnym. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, wobec czego ma rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, a nie zdjęcia, jakie skarżąca dołączyła do wniesionego odwołania. W ocenie SKO bez znaczenia pozostaje również przywołana w odwołaniu okoliczność braku możliwości uzyskiwania dochodu z uwagi na nieprzygotowanie przedmiotowych gruntów do rolniczego wykorzystania, ponieważ są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Organ odwoławczy wskazał również, że organ podatkowy, dokonując ustaleń w sprawie podatku, jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów, które mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ podatkowy nie jest zatem upoważniony do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie.
4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem K. M. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku podnosząc, że nie powinna płacić podatku rolnego już od 18 lat, ponieważ grunty działki nr [...] są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytku rolnym, więc na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym są zwolnione od podatku rolnego. Wskazała, że gdyby na jej gruntach nie były ustanowione grunty zadrzewione i zakrzewione to Wójt nie dokonałby zwolnienia 20% tych gruntów od podatku rolnego.
5. SKO wywiodło odpowiedź na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, oraz wnosząc o jej oddalenie.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
2. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. 2018 poz. 2107 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a..). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
3. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta z dnia z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2019 r. Zatem nie było przedmiotem tego postępowania rozstrzyganie innych kwestii, aniżeli wymiar podatku rolnego za 2019 rok.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2019 poz. 1256, dalej: u.p.r.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ww. ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. np. przeznaczenia gruntów. W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Niewątpliwie zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2019 poz. 725, dalej: p.g.k.). Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 p.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koresponduje z treścią art. 7d pkt 1 p.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w p.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2019 poz. 939, dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 p.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 p.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu przy czym zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 301/07).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych, przy czym obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.).

Jak trafnie zauważył WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 596/18 na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U 2019 poza 1170, dalej: u.p.o.l.), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza wskazana już powyżej regulacja zawarta w art. 4 ust. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 2997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 poza. 900, dalej: o.p.), dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą.

Powołując się na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe powinny uwzględnić, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13.

W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości (także rolnego), tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.).

Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem.

Mając na uwadze powyższe sąd pozostaje na stanowisku, że weryfikacja danych dotyczących przeznaczenia nieruchomości nie może następować w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed organem prowadzącym Ewidencję Gruntów i Budynków tj. właściwym starostą. Dopóki więc zapis dotyczący przeznaczenia gruntów na działce nie ulegnie zmianie w ewidencji gruntów będzie miał on charakter wiążący dla organu podatkowego przy ustalaniu wymiaru podatku. Tym samym twierdzenia skarżącej jakoby należące do niej grunty nie były użytkowane rolniczo, a dopiero gdy zostaną przygotowane do użytkowania rolniczego i będą przynosiły dochód, zgłosi je do opodatkowania podatkiem rolnym, należy uznać za bezzasadne. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą bowiem przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, która, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

4. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że nie powinna płacić podatku rolnego już od 18 lat, ponieważ grunty działki nr [...] są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytku rolnym, więc na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym są zwolnione od podatku rolnego. Na poparcie swoich twierdzeń w toku postępowania przedłożyła zdjęcia obrazujące przedmiotową nieruchomość.

Sąd nie podziela powyższych zarzutów, albowiem Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, a bez wątpienia prywatne zdjęcia skarżącej takiego waloru nie posiadają, tak więc rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Przy czym bez znaczenia pozostaje przywoływana w skardze okoliczność, że skarżąca nie uzyskuje z przedmiotowej nieruchomości dochodu z uwagi na jej nieprzygotowanie do rolniczego wykorzystania.

W ocenie Sądu, co już zostało wskazane powyżej, stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawą wymiaru podatków, w tym i podatku rolnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia przeznaczenia gruntu, podlegającego opodatkowaniu ma wpis w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla podatnika przez Starostwo. Dokument ten wiąże organ podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to ma możliwość wszczęcia stosownej procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wskazać w tym miejscu należy, że w trakcie postępowania, skarżąca oprócz wyżej wspomnianych zdjęć nie zaoferowała nowych dowodów, które potwierdzałyby prezentowane stanowisko. W związku z tym, przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Stąd, zarzuty zawarte w skardze ocenić należało jako chybione.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącej, że Wójt nie dokonałby zwolnienia 20% należących do niej gruntów od podatku rolnego gdyby nie były na nich ustanowione grunty zadrzewione i zakrzewione to wskazać należy, że zwolnienia użytków klasy IV b organ dokonał na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.r., który stanowi, że grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20% powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata, w stosunku do tych samych gruntów, a nie jak wskazuje skarżąca – na podstawie ust. 1 pkt 1 tego przepisu (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Zwolnienie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 obejmuje bowiem użytki rolne klasy V i VI i jak słusznie wskazuje skarżąca jest dokonywane z urzędu, natomiast zwolnienia na podstawie pkt 7 tego przepisu dokonuje się na wniosek, który skarżąca z resztą prawidłowo złożyła i dlatego też Wójt dokonał zwolnienia od podatku rolnego 20% powierzchni użytków rolnych klasy IV b, na których zaprzestano produkcji rolnej. Nie ulega bowiem wątpliwości w niniejszej sprawie, że skarżąca nie prowadzi produkcji rolnej na spornych gruntach, jednakże jej zobowiązanie podatkowe wynika, jak już zostało wyjaśnione szczegółowo powyżej, z faktu, że grunty, jakie obejmuje działka nr 51/1, są sklasyfikowane w Ewidencji gruntów jako użytki rolne. Skoro zaś ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, a co za tym idzie - odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków, to organ był w tym zakresie związany treścią Ewidencji gruntów i budynków.

5. W ocenie sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. SKO szczegółowo wyjaśniło, na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące.
6. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
7. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.