Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu wniosku Pana R. K., wydał [...] grudnia 2006 r. postanowienie, w którym przyjął zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji wydanych [...] października 2006 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2001, 2002 i 2003 r. W oddzielnym postanowieniu z [...] grudnia 2006 r. tenże organ wstrzymał wykonanie tych decyzji.
Następnie, w związku z ustaniem przyczyn wstrzymania wykonania ww. decyzji (uprawomocnienie orzeczeń sądu administracyjnego), Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B., rozpatrując wniosek strony o wydanie dyspozycji w sprawie przeksięgowania depozytu gotówkowego, zawiadomieniem z [...] marca 2009 r. poinformował Pana R. K. o przekazaniu kwoty depozytu złożonego tytułem zabezpieczenia, na zobowiązania wynikające z ww. decyzji dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2001, 2002 i 2003 r.
Po otrzymaniu zawiadomienia, strona 14 kwietnia 2009 r. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w B. "skargę na bezczynność organu podatkowego", zarzucając, że organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie depozytu w formie postanowienia lub decyzji, pozbawiając stronę możliwości złożenia zażalenia, bądź odwołania.
Postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając na podstawie art. 141 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.") uznał, ze ponaglenie jest niezasadne. W postanowieniu tym organ pouczył Pana R. K., że przysługuje mu prawo wniesienia skargi na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia.
Zgodnie z owym pouczeniem strona złożyła do tut. Sądu skargę na powyższe postanowienie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 236 § 1 o.p. na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Przedmiotem skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie jest tymczasem postanowienie wydane przez organ na podstawie art. 141 § 2 o.p., w którym nie uznano ponaglenia strony na bezczynność organu podatkowego za uzasadnione.
W doktrynie przyjmuje się, że niezależnie od tego czy rozstrzygnięcie kwestii takiego ponaglenia jest negatywne, czy też pozytywne, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie (zob. Komentarz do art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II).
Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie Sąd pragnie również zauważyć, że postanowienie wydane w przedmiocie ponaglenia nie rozstrzyga też o istocie sprawy. Dotyczy bowiem tzw. kwestii wpadkowej (incydentalnej), tj. bezczynności organu, wynikłej w toku postępowania, którego przedmiotem w tej sprawie była kwestia wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. Analizowane postanowienie nie kończy także postępowania w sprawie, w której zostało wydane.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, wbrew stanowisku wyrażonemu przez Dyrektora Izby Skarbowej w pouczeniu postanowienia, że tego rodzaju postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Na postanowienie wydane w przedmiocie ponaglenia nie przysługuje bowiem zażalenie, nie jest to również postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, ani kończące postępowanie w sprawie.
W związku z tym, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a.