Uzasadnienie
We wniosku wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2016 r. złożonym przez M. P. (zainteresowany będący stroną) oraz E. P. i C. K. (zainteresowani niebędący stroną) wystąpiono o dokonanie interpretacji przepisów podatku dochodowego od osób prawnych.
W interpretacji indywidualnej wydanej dla M. P. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający w imieniu Ministra Finansów nie podzielił stanowiska wnioskodawcy.
Po dokonaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżąca wniosła za pośrednictwem Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w B., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na interpretację indywidualną z dnia [...] czerwca 2016 r.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła błędną i niewłaściwą wykładnię przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 24 ust. 5 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1387), poprzez nieuzasadnione, bezpodstawne i bezprawne przyjęcie przez organ wbrew brzmieniu powołanych przepisów, że przekształcenie spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę osobową będzie skutkować powstaniem po stronie wnioskodawcy przychodu z udziału w zyskach osób prawnych na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r.
Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w B., przekazał powyższą skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.
WSA w Bydgoszczy w postanowieniu z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 707/16 stwierdził swoją niewłaściwość oraz przekazał sprawę zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.
Minister Rozwoju i Finansów w zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżył je w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 967/16 oddalił zażalenie podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu odnośnie właściwości WSA w Białymstoku do rozpoznania skargi E. P. Nadto NSA stwierdził, że właściwy miejscowo sąd powinien w dalszej kolejności rozważyć, czy w rozpoznawanej sprawie E. P.– jako podmiotowi zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania - przysługuje prawo do wniesienia skargi na wydaną na wspólny wniosek interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia 7 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny (art. 50 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej p.p.s.a.), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie (art. 50 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10, dostępny w CBOSA). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10, dostępny w CBOSA).
Stanowiąca przedmiot skargi interpretacja indywidualna została wydana na wspólny wniosek w rozumieniu art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej jako: o.p.). Złożyli go M. P. jako podmiot zainteresowany będący stroną postępowania oraz E. P.i C. K. jako podmioty zainteresowane niebędące stroną postępowania.
Zgodnie z art. 14b § 1 o.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Od dnia 1 stycznia 2016 r., możliwe jest złożenie wspólnego wniosku o wydanie interpretacji. Zgodnie z art. 14r § 1 o.p. może go złożyć dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym. W art. 14r § 2 o.p. jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis (art. 14r § 3 o.p.). Art. 14r § 2 o.p. uznać należy za przepis prawa materialnego, z którego wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny. Ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy, dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych, dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego.
Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. Zauważyć też należy, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał interpretację. Organ ten musi przekazać skargę wraz z aktami sprawy (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Z akt tych wynikać powinno, czy podmiot, który wniósł skargę, jest podmiotem wskazanym przez pozostałych zainteresowanych jako strona. Sąd, do którego skarga zostanie przekazana, będzie mógł zatem ocenić, czy skarga jest dopuszczalna.
Nie będzie zatem miała miejsca sytuacja, gdy kilka podmiotów w różnych sądach będzie żądało kontroli legalności tej samej interpretacji. Reasumując - uprawniony do wniesienia skargi jest zainteresowany wskazany we wniosku jako strona postępowania (art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.14r § 2 o.p.).
Tut. Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 967/16.
W konsekwencji należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie E. P.– jako podmiotowi zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania -nie przysługuje prawo do wniesienia skargi na wydaną na wspólny wniosek interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia 7 czerwca 2016 r. Skargę w tym zakresie mógł złożyć jedynie M. P. jako podmiot zainteresowany będący stroną postępowania.
Z tych względów skarga E. P. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu rozstrzygnięto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.