Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...].12.2004 r. nr [...], uchylił w całości postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...].10.2004 r. nr [...], uznając za zasadny zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym przez P. K. i orzekające o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i orzekł o bezpodstawności zarzutów.
W uzasadnieniu postanowienia wywiódł, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. K. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Podstawą wystawienia tytułów wykonawczych była decyzja Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o przeniesieniu odpowiedzialności na P. K. (ojca zmarłego A. K.) za niezapłacone składki ZUS. Tytuły wykonawcze zostały P. K. doręczone w trybie art. 46 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego P. K. wniósł zarzuty. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. – wierzyciel – zgłoszone zarzuty uznał za bezzasadne i stwierdził brak podstaw do wycofania tytułów wykonawczych.
Po otrzymaniu postanowienia wierzyciela organ egzekucyjny postanowieniem z [...].10.2004 r. uznał zgłoszony zarzut wadliwego doręczenia decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zasadny i orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
Według Dyrektora Izby Skarbowej w B. wierzyciel w postanowieniu o uznaniu zgłoszonych przez P. K. zarzutów za bezzasadne, wskazał na dokonanie doręczenia decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na P. K., za niezapłacone składki ZUS przez zmarłego syna, w trybie zastępczym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, regulującymi kwestię doręczeń. Przepis art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zapisy poczynione na potwierdzeniach odbioru decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności pozwalają na twierdzenia, że przy doręczaniu decyzji uczyniono zadość wymogom z art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego organ egzekucyjny nie był uprawniony do wyrażania w postanowieniu z [...].10.2004 r. w sprawie zarzutów zobowiązanego, stanowiska odmiennego od stanowiska wierzyciela.
P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze wywiódł, że "do dnia dzisiejszego" nie otrzymał decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania zmarłego syna wobec ZUS. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmawiając wypłaty zasiłku pogrzebowego nie poinformował o istniejących zadłużeniach syna. Podniósł także i to, że zmarły syn nie posiadał żadnego majątku, który stanowiłby masę spadkową. W konsekwencji domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż w kwestiach, które nie zostały uregulowane w przepisach dotyczących zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Z treści przepisu 131 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika wprost, że o wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zawiadomi strony. Przepis ten stanowi gwarancję dla strony w zakresie realizacji zasady uczestnictwa strony w postępowaniu. Brak jest uzasadnionych podstaw do prezentowania stanowiska, iż w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie, organ nie ma obowiązku powiadomienia stron o wniesionym zażaleniu.
W aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest dowodu stwierdzającego powiadomienia P. K. o wniesieniu przez ZUS zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Tym samym uchybiono przepisom art. 144, art. 131 i art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uchybienie przepisowi art. 10 § 1 kpa jest przesłanką wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Taki stan rzeczy skutkował uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
O niewykonalności postanowienia orzeczono po myśli art. 152, a o kosztach postępowania w oparciu o przepis art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.