Uzasadnienie
"A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w H. wniosła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję tego organu z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2006 r. i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za marzec 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, iż stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił w całości skargę i wniósł o umorzenie postępowania.
Skarżący pismem z 30 kwietnia 2007 r. oświadczył, iż wycofuje skargę na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B., wobec wydania przez organ decyzji uwzględniającej w całości skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd postanowił umorzyć postępowanie.
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, a także gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Stosownie do art. 60 cytowanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest prawem strony i co do zasady wiąże sąd. Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzega, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Jednocześnie, z uwagi na uwzględnienie w całości skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalsze postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 w zw. art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 cyt. ustawy należało orzec, jak w sentencji.