Uzasadnienie
L. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jego dochód aktualnie stanowi wynagrodzenie za pracę w wysokości około 2.115 zł oraz dochód z członkostwa w radzie nadzorczej w wysokości 579 zł, który w całości jest zajęty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. Ponadto 60% wynagrodzenia za pracę jest zajmowane na poczet alimentów. Za pozostałą kwotę tj. kwotę około 700 zł skarżący opłaca leki, opał, bieżące rachunki i wydatki na utrzymanie. Wnioskodawca jest w trakcie sprawy rozwodowej. L. G. posiada mieszkanie o powierzchni [...] m2. Poza tym skarżący nie posiada żadnych oszczędności czy też innych przedmiotów wartościowych. Dochód żony wnioskodawcy nie wystarcza na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych rodziny, co przekłada się na to, iż jego rodzina aktualnie ma zaległości czynszowe, za energię elektryczną oraz zaciągnięte kredyty (k. 12-14).
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 01 sierpnia 2011 r. skarżący wskazał, iż jego miesięczne wydatki przedstawiają się następująco: wyżywienie – około 20 zł (jeśli starcza pieniędzy), energia elektryczna – 120 zł, telefon – 27,49 zł, lekarstwa – około 100 zł, Internet – 59,48 zł, paliwo do samochodu marki R. L. [...], rok produkcji [...] (współwłasność z żoną) – 80 zł, dojazd do Ł. na posiedzenia Rady Nadzorczej, w tym opłaty – 180 zł. Skarżący wskazał, iż jego dochody netto w czerwcu 2011 r. wyniosły 2.213,41 zł (alimenty w czerwcu wyniosły 1.328 zł), zaś dochody w lipcu 2011 r. wyniosły 1.965,82 zł (alimenty w lipcu wyniosły 1.179,65 zł) (k. 18-19).
Do oświadczenia skarżący przedłożył dokumenty potwierdzające ponoszone wydatki oraz uzyskiwane dochody, a także wezwanie z sądu, zaświadczenie ze spółdzielni mieszkaniowej, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego przez urząd skarbowy oraz wyroki zasądzające alimenty (k. 20-33).
Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna L. G. uzasadnia tezę, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowo – administracyjnego.
Należy bowiem stwierdzić, iż w złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i jest w trakcie rozprawy rozwodowej z żoną. Źródłem utrzymania skarżącego jest 40% wynagrodzenia za pracę w wysokości około 2.000 zł netto. Pozostała kwota jest przeznaczana na alimenty. Nadto wynagrodzenie z tytułu członkowska w radzie nadzorczej w kwocie 579 zł, jest w całości zajęte przez urząd skarbowy. Faktycznie skarżącemu na bieżące utrzymanie pozostaje kwota około 700 – 800 zł, która nie zawsze starcza na pokrycie bieżących wydatków, czy też zakup wyżywienia lub leków. Wnioskodawca poza mieszkaniem i samochodem z 1996 r. (majątek stanowi współwłasność z żoną) nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.
Powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu skarżącego, w zestawieniu z ponoszonymi wydatkami, a także brak zgromadzonych oszczędności oraz zajęcie majątku pozwalają na stwierdzenie, iż L. G. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.