Uzasadnienie
D. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2016 r. oraz obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2016 r. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
Referendarz Sądowy postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych a Sąd postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r. utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w mocy.
W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2018 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.954 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczono Skarżącemu w dniu 10 lipca 2018 r. (k. 51).
W wyznaczonym terminie, który upływał z końcem 17 lipca 2018 r. Skarżący nie uiścił wpisu. W dniu 18 lipca 2018 r. Skarżący uiścił dopiero wpis od skargi w kwocie 2.126,40 zł (k. 52), zatem z uchybieniem 7-dniowego terminu do dokonania tej czynności.
Wnioskiem z dnia 24 lipca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), uzupełnionym w dniu 22 sierpnia 2018 r. na skutej wezwania tut. Sądu, Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wyjaśnił, że w czerwcu 2018 r. bez swojej winy utracił pracę oraz, że w okresie rozpoczęcia biegu 7-dniowego terminu do uiszczenia należnej opłaty od skargi, nie posiadał środków na rachunkach bankowych. Wskazał, że dopiero 18 lipca 2018 r. pracodawca zgodził się udzielić mu pożyczki w wysokości 500 euro i dlatego wpłacił on na rachunek Sądu ww. kwotę. Do wniosku Skarżący dołączył wyciągi z rachunku bankowego w Niemczech oraz w Polsce oraz potwierdzenie zapłaty kwoty 500 euro dokonane w dniu 18 lipca 2018 r. tytułem wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności.
Zdaniem Sądu, wniosek o przywrócenie terminu w sprawie niniejszej – choć złożony z zachowaniem terminu siedmiodniowego oraz połączony z dokonaniem spóźnionej czynności (złożono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i uiszczono wpis) - nie wskazuje usprawiedliwionej przyczyny spóźnienia.
Zauważenia wymaga, że od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.
W analizowanym przypadku, Skarżący nie podał żadnej przyczyny, która w sposób obiektywny i niezależny od jego woli, a zarazem wskazujący na dochowanie przez niego należytej staranności, uniemożliwiała mu uiszczenie wpisu w zakreślonym do tego terminie. Okolicznością uprawdopodobniającą brak winy nie może być fakt, że pracodawca dopiero 18 lipca 2018 r. udzielił mu pożyczki w wysokości 500 euro oraz, że wcześniej nie posiadał środków na rachunkach bankowych. Tym bardziej, że Sądowi z urzędu wiadome jest, iż Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazał oszczędności w kwocie 500 euro oraz, że wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów przekracza wykazane wydatki o kwotę około 400 euro.
W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, orzeczono jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 86 § 1 oraz 87 § 1 i 2 p.p.s.a.