Uzasadnienie
M. S., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] maja 2008 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r.
Decyzją z [...] lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uwzględnił w całości skargę w ten sposób, że uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. i umorzył postępowanie w sprawie.
Pismem z 23 lipca 2008 r. M. S., reprezentowana przez pełnomocnika, cofnęła przedmiotową skargę i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z wskazanego uprawnienia do samokontroli w sprawie niniejszej skorzystał Dyrektor Izby Skarbowej w B., wydając decyzję z [...] lipca 2008 r., uchylającą w całości zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione we wcześniejszych punktach, stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (tak np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006). Taki pogląd potwierdza również treść przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a., który wskazuje, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.
Dodatkowo należy zaznaczyć, iż Skarżąca pismem z dnia 23 lipca 2008 r. cofnęła skargę na zaskarżoną decyzję, jednakże z uwagi, iż w chwili cofnięcia skargi postępowanie sądowe było już bezprzedmiotowe, podstawą jego umorzenia nie mógł być art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, dlatego też – na podstawie przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a. - należało zasądzić na jej rzecz od organu zwrot poniesionych kosztów. Na koszty te złożyły się: wynagrodzenie radcy prawnego – 2400 zł oraz wydatek z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 1 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.