Uzasadnienie
I. Sp. z o.o. w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.
Decyzją z [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uwzględnił w całości skargę w ten sposób, że uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzedzają jej wydanie decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] lutego 2011 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych wobec skarżącej Spółki oraz odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w tymże podatku. Jednocześnie w tejże decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych we wnioskowanym przez skarżącą Spółkę zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako p.p.s.a.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z wskazanego uprawnienia do samokontroli w sprawie niniejszej skorzystał Dyrektor Izby Skarbowej w B., wydając decyzję z [...] lipca 2011 r., uchylającą w całości zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję. Powyższa decyzja, jak wynika z pisma procesowego organu jest prawomocna (k. 45 akt).
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione we wcześniejszych punktach, stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (tak np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach opiera się o treść art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 3 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).