Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., Prezydent Miasta B., powołując przepisy art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), odmówił A. C. umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za lata 1996 – 2003 r. (I i II rata) w kwocie 106.849,50 zł wraz z odsetkami w kwocie 95.307,70 zł, związanego z nieruchomością położoną w B. przy ul. K. [...]. W uzasadnieniu podano, że A. C. jest wieczystym użytkownikiem gruntu o powierzchni 3.775 m2 położonego w B. przy ulicy K. [...]. Na gruncie tym znajduje się budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 1.026 m2. Ustalono, że zgodnie z danymi Urzędu Miejskiego w B. A. C. figuruje w ewidencji działalności gospodarczej jako prowadząca firmy usługowe A i B. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że działalność gospodarcza jest zawieszona, ona zaś nie posiada żadnych zasobów finansowych jest studentką korzystającą z utrzymania rodziców.
Mieszka w B. przy ulicy L. [...] w mieszkaniu, którym się opiekuje. A. C. wyjaśniła, że nie korzystała i nie korzysta z nieruchomości, od której został wymierzony podatek od nieruchomości. Nieruchomość tą zajmują bez tytułu prawnego osoby trzecie, które nie płacą żadnego czynszu. Ponadto przedmiotowa nieruchomość obciążona jest należnościami zabezpieczonymi hipoteką przewyższającymi wartość nieruchomości.
W ocenie organu, zaległości powstałe w podatku od nieruchomości nie zostały spowodowane żadnymi szczególnymi okolicznościami, na które nie miała wpływu podatniczka.
Odwołując się od powyższej decyzji, w imieniu A. C., jej pełnomocnik podnosił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 67 § 4 pkt 1 art. 67 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazywał, że odwołująca się jest w trudnej sytuacji materialnej. Ponadto, w jego ocenie, prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie tylko nie spowoduje wyegzekwowanie zaległych podatków, ale nawet nie zaspokoi kosztów postępowania egzekucyjnego. Wnosił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie zachodził przypadek uzasadniający umorzenie ważnym interesem podatnika. Nie zachodziły żadne nadzwyczajne okoliczności, na które podatniczka nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Wskazywał, że z zebranych dowodów w sprawie wynika, że A. C. aktem notarialnym z dnia 16.09.1996 roku nabyła od M. I. L. prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz własność znajdujących się na nim budynków, budowli i urządzeń stanowiących odrębny przedmiot własności. Ustalono, że komornik sądowy prowadzi egzekucję wierzytelności M. K.-D. skierowaną do przedmiotowej nieruchomości. Twierdzenie odwołującej się o nie uzyskaniu z prowadzonej egzekucji pokrycia nawet kosztów postępowania egzekucyjnego, w ocenie organu, jest przedwczesne.
Ustosunkowując się do twierdzeń odwołującej się o brak dochodów z posiadanej nieruchomości, organ wskazywał, że w dniu 6.12.2000 r. podatniczka uzyskała wyrok zasądzający należności czynszowe. Klauzulę wykonalności temu wyrokowi nadano dopiero w dniu 10.09.2003 r. w momencie, gdy Spółka C W. L., T. D. zawiesiła już prowadzenie działalności gospodarczej z dniem 1.07.2003 r.
Skarżąc powyższą decyzję, pełnomocnik A. C. wnosił o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Powtórzone zostały zarzuty zgłaszane w postępowaniu odwoławczym. Wskazywał, że skarżąca z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie uiścić należnego podatku od nieruchomości. Po nabyciu przez skarżącą nieruchomości okazało się, że zapadł wyrok uznający bezskuteczność nabycia nieruchomości wobec wierzyciela zbywcy. Na skutek tego wyroku skarżąca odpowiada z nieruchomości za wierzytelność zbywcy w kwocie 250.000 złotych, która wraz z odsetkami wyraża się kwotą 800.000 złotych. Zdarzenie to pogorszyło sytuację finansową skarżącej i było ono zupełnie niezależne od niej. Zbywca nieruchomości przebywa za granicą i nie można od niego uzyskać żadnych świadczeń.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosiło o jej oddalenie. Podtrzymano stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Podkreślić należy, że zasadą jest płacenie podatków. Wynika to z samej istoty podatku, jako daniny publicznej świadczonej na potrzeby dochodów Państwa. Podatki i opłaty stanowią stałe źródło dochodów budżetu Państwa. Jako wyjątek od wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez jego zapłatę jest dopuszczalność umorzenia zaległości podatkowej. Przepisy art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) stanowią, że w przypadku uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że ocena, czy w konkretnej sprawie zachodzi uzasadniony ważny interes podatnika lub interes publiczny, należy do organów podatkowych rozstrzygających wniosek podatnika o umorzenie zaległości. Jest to więc rozstrzygnięcie oparte na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę określenie "może".
Ma to ten skutek, że organy podatkowe podejmujące konkretną decyzję mają obowiązek rozważyć, czy wedle ich wiedzy i oceny zachodzi w rozpoznawanej sprawie przypadek uzasadniony ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. W uzasadnieniu zaś rozstrzygnięcia mają obowiązek wykazać, dlaczego podjęły konkretne rozstrzygnięcie. Kontrola sądu administracyjnego w takich przypadkach ogranicza się do zbadania i oceny, czy podjęte przez organy administracyjne rozstrzygnięcie znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, czy nie jest dowolne.
Odmawiając umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości organy obu instancji wskazywały, że umorzenie zaległości ma charakter wyjątkowy. W ocenie orzekających organów w sprawie nie zaistniały żadne szczególne zdarzenia losowe, które uzasadniałyby umorzenie zaległego podatku. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że umorzenie zaległości podatkowych, o których mowa w art. 67 Ordynacji podatkowej uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania, np. klęski żywiołowe, itp. (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 1991 r. SA/Gd 295/91). Przytoczone przez skarżącą okoliczności takich cech nie mają. W interesie publicznym jest powszechne płacenie wymierzonych podatków. Podatek od nieruchomości jest typem podatku majątkowego. Podatek ten obciąża z reguły właściciela nieruchomości. Okoliczność podnoszona przez skarżącą, że nieruchomość nie przynosi spodziewanych zysków nie może uzasadniać wniosku o umorzenie zaległego podatku od nieruchomości.
W tej sytuacji zarzut skargi o naruszeniu przepisów art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej okazał się nieuzasadniony. Sąd nie stwierdził też obrazy przepisu art. 67 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż na etapie podejmowania decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej nie uzasadnione byłoby przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd stosując przepisy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.