Uzasadnienie
M. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada żadnego majątku i uzyskuje dochód z umowy o pracę w wysokości 1.800 zł. Do jego bieżących wydatków należy opłacenie czynszu za najem mieszkania w kwocie 900 zł oraz pokrycie mediów w kwocie 150 zł. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności czy też przedmiotów wartościowych (k. 24-27).
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 4 lipca 2018 r. skarżący oświadczył, iż w listopadzie 2017 r. zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą i utrzymuje się jedynie z wynagrodzenia za pracę. Podał również, że wskazane we wniosku mieszkanie należy do jego babci i nie posiada do niego żadnego tytułu prawnego. Wnioskodawca nie posiada samochodu, a wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru pokrywa z uzyskiwanego dochodu. Skarżący nie posiada żadnego zadłużenia (k. 31).
Do akt sprawy wnioskodawca dołączył: zeznania podatkowe za 2017 r. (k. 32-43), umowę o pracę zawartą od sierpnia 2018 r. (k. 44-45), wypowiedzenie rachunku bankowego (k. 46), umowę najmu mieszkania (k. 47-49), dokument wpłaty czynszu za najem mieszkania (k. 50).
Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).
M. K. oświadczył, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód z tytuły umowy o pracę w charakterze kierowcy pojazdu ciężarowego wynosi 2.200 zł (k. 44). Wykazane wydatki to czynsz za najem mieszkania w kwocie 900 zł oraz pokrycie mediów w kwocie 150 zł. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności czy też przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca obecnie nie posiada żadnego zadłużenia.
Przedstawione powyżej dane uniemożliwiają pozytywne rozpatrzenie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wykazane wydatki skarżącego za jeden miesiąc zamykają się kwotą około 1.050 zł, przy uzyskiwanych dochodach w kwocie około 2.200 zł. Dodatkowo skarżący nie wykazał, aby posiadała jakieś zadłużenie, czy też zaległości w opłacaniu bieżących płatności dotyczących utrzymania rodziny i domu, tym bardziej, iż z uzyskiwanego wynagrodzenia pokrywa koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Niewątpliwie koszty postępowania sądowoadministracyjnego – w tym koszty sądowe nie mogą być stawiane na ostatnim miejscu pod względem kolejności ich zaspokajania, dlatego też część uzyskiwanych środków powinna być przeznaczona na ich poniesienie.
Wobec powyższych okoliczności należało stwierdzić, iż skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, iż faktycznie znajduje się w sytuacji materialnej, która skutkuje tym, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie niniejszej, które wynoszą 1.440 zł oraz w drugiej sprawie 400 zł (sprawa sygn. akt I SA/Bk 367/18).
W związku z powyższym na podstawie art. 245 § 3 i 4 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.