Uzasadnienie
J. B. (dalej powoływany również jako Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nr [...] z dnia [...].07.2008 r. w przedmiocie przyznania Skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 r.
W dniu 3 grudnia 2008 r. na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku Skarżący cofnął wniesioną skargę i wniósł o umorzenie postępowania. W związku z tym wniósł o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 347/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe w sprawie i oddalił wniosek skarżącego o zwrot wpisu.
W wyniku rozpoznania zażalenia Skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II GZ 37/09, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Przyczyną uchylenia zaskarżonego orzeczenia był brak podpisu jednego z członków składu orzekającego na sentencji postanowienia.
Na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. Skarżący podtrzymał cofnięcie skargi i wniosek o zwrot wpisu od skargi. Dodatkowo złożył wniosek o zwrot kosztów dojazdu oraz utraconego zarobku, w związku ze stawiennictwem w Sądzie.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
W myśl postanowień art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach:
- – jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- – w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego; chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania;
- – gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. Skarżący dokonał skutecznego cofnięcia skargi. Powyższe oświadczenie podtrzymał również na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, mając na względzie powyższe okoliczności oraz treść art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne i umorzył postępowanie sądowe.
Odnośnie wniosku Skarżącego o zwrot wpisu w związku z cofnięciem skargi należy zwrócić uwagę na to, iż zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Ponadto zgodnie z art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd zwraca połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, z tym że posiedzenie mediacyjne nie wyłącza zwrotu.
Z uwagi na zasady wnoszenie skarg do sądów administracyjnych (co następuje za pośrednictwem organów administracji publicznej), postanowienia wydane w związku z odrzuceniem lub cofnięciem skargi skierowanej do sądu od razu za pośrednictwem organu powinny zawierać z urzędu orzeczenie o zwrocie całego wpisu. Połowa wpisu jest natomiast zwracana stronie od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Cofnięcie pisma na posiedzeniu (po wywołaniu sprawy na rozprawie) nie daje podstawy do orzekania o zwrocie. Nie ma natomiast przeszkód do zwrotu wpisu, zanim dojdzie do posiedzenia, a więc również przed wyznaczeniem jego terminu i zawiadomienia o nim stron, jak również bezpośrednio przed jego wywołaniem (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa, s. 534). Tym samym, wniosek Skarżącego o zwrot wpisu nie mógł być uwzględniony, z uwagi, iż cofnięcie skargi nastąpiło dopiero na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r.
Podobnie należało ocenić także wniosek Skarżącego o zwrot kosztów dojazdu na rozprawy i utraconego zarobku. Zgodnie z art. 205 § 3 p.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności (z tytułu niezbędnych kosztów postępowania) oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Takimi przepisami są w szczególności dekret z 26 października 1950 r. o należności świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 4 lipca 1990 r. w sprawie należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 48, poz. 284 ze zm.). Z powyższych rozporządzeń wynika, w szczególności z art. 13 w zw. z art. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r., iż odszkodowanie za utracony zarobek i zwrot kosztów podróży przysługuje stronie jedynie wówczas, gdy została ona wezwania do sądu i jej stawiennictwo określono jako obowiązkowe.
Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący, zarówno na rozprawę w dniu 3 grudnia 2008 r. jak i 3 września 2009 r. nie był wyzwany do osobistego stawiennictwa lecz jedynie zawiadamiany o terminie rozprawy, z wyraźnym zaznaczeniem, że jego stawiennictwo nie jest obowiązkowe.
W związku z powyższym wniosek o zwrot wpisu jak również o zwrot utraconego dochodu i kosztów przejazdu nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i art. 205 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13, art. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należności świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.