Uzasadnienie
W dniu 22 lipca 2011 r. pełnomocnik M. F. złożył do Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r.
Następnie 12 sierpnia 2011 r. strona skarżąca złożyła do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że organ podatkowy w trakcie prowadzonego z urzędu postępowania błędnie ustalił wysokość poniesionych przez męża Skarżącej wydatków za 2005 r., co skutkowało błędnie ustalonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. zobowiązaniem podatkowym za 2005 r. Oprócz tego wnioskodawca wskazał, że na podstawie decyzji ostatecznej Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie egzekucyjne, zabezpieczające między innymi na poczet przedmiotowego zobowiązania podatkowego posiadane przez Skarżącą nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej "u.p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 u.p.p.s.a., po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
W złożonym w tej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji takich okoliczności Sąd nie dostrzega. Pełnomocnik wnioskodawcy nie wskazał, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących prowadzenia postępowania na podstawie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04; postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05).
Nie jest też wystarczającym uzasadnieniem do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lakoniczne stwierdzenie strony skarżącej, że wykonanie decyzji cyt. "może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych". Wnioskodawca winien wykazać, jakie konkretnie skutki niesie za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji i czy mają one charakter nieodwracalny. Zdaniem Sądu, fakt zabezpieczenie w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości na poczet zobowiązania podatkowego, nie jest okolicznością, która prowadzi do nieodwracalnych skutków.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.