Uzasadnienie
J. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k.
24) podając, iż zamieszkuje w domu przy ul. W. [...] w B. wraz z uczącą się córką W. K. Powyższy dom stanowi własność I. K. (byłej żony) i W. K. Źródłem miesięcznego utrzymania skarżącego pozostaje emerytura w wysokości 910 zł netto. Wykazane wydatki miesięczne J. K. stanowią: alimenty – 349,23 zł; Internet – 100 zł; telefon komórkowy - 55 zł; lekarstwa około 100 zł. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, jest osobą schorowaną, nie posiada majątku, w tym zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Skarżący podniósł, iż po opłaceniu alimentów i bieżących kosztów utrzymania nie zawsze starcza mu na zakup niezbędnych leków (k.24-25, decyzja organu II instancji, akta administracyjne).
Na wstępnie należy podnieść – mając na uwadze wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy obejmującym ustanowienie radcy prawnego – iż zgodnie z art. 246 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Tymczasem jak wynika z treści pism procesowym znajdujących się w aktach sprawy skarżący jest już reprezentowany przez radcę prawnego A. K. Pełnomocnictwo z dnia [...]czerwca 2010 r. zostało złożone do akt niniejszej sprawy i nie zostało odwołane (k. 22). W świetle brzmienia art. 246 § 3 cytowanej ustawy pozostawanie przez stronę w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem, wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, niezależnie od rzeczywistych możliwości finansowych wnioskodawcy.
Mając zatem na uwadze fakt, że skarżący ma już w sprawie ustanowionego radcę prawnego należało odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie na mocy art. 246 § 3 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono w sentencji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 roku, w sprawie sygn. akt I FZ 160/08 i postanowieniu z dnia 24 stycznia 2008 roku, w sprawie sygn. akt I GZ 228/07).
Rozpoznaniu podlega natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W rozpatrywanym przypadku J. K. dowiódł, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał bowiem, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jedynym źródłem jego utrzymania pozostaje emerytura w wysokości 910 zł brutto. Wykazane wydatki miesięczne – bez zakupu żywności i środków czystości – zamykają się zaś kwotą około 600 zł. Skarżący jest osobą schorowaną, nie posiada majątku, zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych.
Powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu wnioskodawcy, w połączeniu z brakiem zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych pozwalają na stwierdzenie, iż J. K. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.