Uzasadnienie
A. Z. wniósł do tut. sądu administracyjnego skargę na decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2023 r., nr 318000-COP.4103.20.2023 w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2021 r. do września 2021 r., wydaną względem L. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej z dnia 4 sierpnia 2023 r. wezwano wnoszącego skargę do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego jego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis KRS lub inny dokument) (k. 1).
Powyższe wezwanie doręczono wnoszącemu skargę w dniu 11 sierpnia 2023 r. (k. 13). W odpowiedzi nadanej za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 16 sierpnia 2023 r. A. Z. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia, zaś w zakresie dokumentu określającego jego umocowanie do reprezentowania spółki wskazał, że jest to uchwała, która znajduje się w aktach sprawy będących w posiadaniu sądu. Do pisma dołączono odpis KRS oraz postanowienie Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z 11 października 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Dlatego też sąd zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: p.p.s.a.). Stwierdzenie bowiem braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Jak wynika zaś z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W przedmiotowej sprawie wnoszący skargę, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego jego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis KRS lub inny dokument) nie złożył w wyznaczonym terminie takiego dokumentu. Po pierwsze, przedłożony został odpis KRS wskazujący stan na dzień 31 stycznia 2023 r., a zatem nieaktualny w dacie złożenia skargi, a przy tym z treści tego dokumentu wynika, że A. Z. jest wyłącznie wspólnikiem L. sp. z o.o., ale nie jest uprawniony do reprezentacji tego podmiotu. Jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji tej spółki w świetle wskazanego dokumentu jest członek zarządu – L. G. Należy również wskazać, że wykazanie umocowania do reprezentacji L. sp. z o.o. było zadaniem wnoszącego skargę, zaś sąd nie miał obowiązku samodzielnego badania tej kwestii, w szczególności na podstawie akt sprawy podatkowej.
Na marginesie należy wskazać, że gdyby potraktować skargę jako złożoną we własnym imieniu przez A. Z., a nie w imieniu spółki L., to podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, a to ze względu brak interesu prawnego. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją podatkową niewątpliwie dotyczyło podatnika – L. sp. z o.o. i do tego podmiotu zaskarżona decyzja została skierowana.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji.