Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...].08.2004 r., [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta A. z [...].06.2004 r., [...], odmawiającą "D." Spółce z o.o. w A. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od lipca 1999 r. do kwietnia 2000 r. – w kwocie 56.052,10 zł.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, że uchwały Rady Miejskiej w A. nr [...] z 22.12.1997 r. i Nr [...] z 30.12.1999 r. – obowiązująca odpowiednio w 1998 r. i w 1999 r. – stanowiły, iż zwolnieniu od podatku od nieruchomości przysługiwało podatnikom, którzy:
- 1. od 1 stycznia 1998 r. lub 1999 r. rozpoczną prowadzenie działalności gospodarczej (zarejestrowali działalność);
- 2. zatrudnią minimum 5 pracowników;
- 3. nie prowadzili w ostatnim roku działalności innej niż rolnicza lub leśna;
Spółka z o.o. "D." do rejestru handlowego wpisana została 25.06.1998 r.
W zgłoszeniu rejestracyjnym w zakresie podatku od towarów i usług VAT R jako datę rozpoczęcia działalności podała dzień 16.06.1998 r. 10 czerwca 1999 r. "D." Spółka z o.o. nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej numerem [...] o powierzchni 4 ha 9813 m2 oraz budynki, budowle i urządzenia znajdujące się na nieruchomości.
Według deklaracji rozliczeniowej DRA za czerwiec 1999 r. zatrudnienie wzrosło w czerwcu 1999 r. do 37 osób. Skoro zatem podatnik rozpoczął działalność gospodarczą w 1998 r., to w roku tym nie spełnił warunku do zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż takim podatnikiem nie był. Prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz własność budynków, budowli i urządzeń nabył w 1999 r.
W 1999 r. nie spełnił warunków przewidzianych w uchwale Rady Miejskiej w A. z 30.12.1998 r., gdyż działalność gospodarczą rozpoczął w 1998 r.
"D." Spółka z o.o. w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:
- - art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne ustalenie treści normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia,
- - art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym,
- - błędy w ustaleniach faktycznych powodujące w efekcie odmowę zastosowania przepisów uchwały Rady Miejskiej w A. z [...].12.1997 r. Nr [...].
W konsekwencji zgłoszonych zarzutów naruszenia prawa, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu – bez badania zasadności zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) postępowanie zakończone ostateczną decyzją wznawia się, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Złożenie przez "D." Spółkę z o.o. w A. odwołania od decyzji Burmistrza Miasta A. skutkowało koniecznością rozpatrzenia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Zgodnie z art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Akta sprawy administracyjnej nie zawierają udokumentowania, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wypełniło spoczywający nań obowiązek wynikający z powołanego wyżej przepisu ustawy Ordynacja podatkowa.
Postępowanie przed organem odwoławczym odbyło się zatem bez udziału podatnika z przyczyn przez niego nie zawinionych.
Podatnik, wskutek uchybienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach obowiązkowi wynikającemu z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie miał możliwości zapoznania się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji wyrażonym po wniesieniu odwołania przez podatnika.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.