Postanowienie WSA w Białymstoku z 20 września 2007 r., I SA/Bk 321/07

Sąd

Dnia 20 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 20 września 2007 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi B. R. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skład

sędzia NSA Mieczysław Markowski przewodniczący

Uzasadnienie

Pan B. R. złożył do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. jak na Dyrektora Izby Skarbowej w B. z powodu podtrzymania decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. za rok podatkowy", podając jednocześnie nr decyzji wydanych przez organ podatkowy pierwszej instancji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 maja 2007 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez: oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący sprecyzował i wskazał Urząd Skarbowy w S. jako organ, którego działalności dotyczy skarga. Ponadto we wcześniejszym piśmie skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w B. stwierdził, że jedyne zarzuty ma do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Sąd pragnie zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jak stanowi zaś art. 52 § 2 tejże ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być zatem tylko rozstrzygnięcie, które kończy postępowanie uruchomione wniesionym środkiem zaskarżenia.

W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego jest odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Z akt sprawy wynika, iż skarżący złożył takie odwołanie i zostało ono rozpoznane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] kwietnia 2007 r., Nr [...]. W świetle powyższego wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia do sądu mogła być jedynie w/w decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z pouczeniem w niej zawartym, a nie zaskarżona przez skarżącego decyzja organu I instancji. Podkreślić trzeba, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu jednoznacznie sprecyzował skargę oznaczając Urząd Skarbowy w S. jako organ, którego działalności dotyczy skarga i wskazując numery rozstrzygnięć wydanych przez tenże organ podatkowy I instancji.

W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność.

Wobec powyższych okoliczności, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.