Postanowienie WSA w Białymstoku z 11 sierpnia 2010 r., I SA/Bk 331/10

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "N." – [...] Spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi "N." – [...] Spółki z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela do zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne p o s t a n a w i a: oddalić wniosek.

Skład

sędzia WSA Sławomir Presnarowicz przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

"N." – [...] Spółka z o.o. w W., łącznie ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela do zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca Spółka wskazała, iż stanowisko wierzyciela zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu jest wiążące dla organu egzekucyjnego, którym obok tutejszego organu jest również Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia miałoby zapobiec ewentualnemu wydaniu dwóch odmiennych rozstrzygnięć w sprawach opartych na tej samej podstawie faktycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą, przede wszystkim ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do tutejszego Sądu rozstrzygnięcia – postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela do zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Stąd nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje zaskarżone postanowienie, albowiem nie nakłada ono na skarżącą Spółkę żadnych uprawnień bądź obowiązków. Zaskarżone postanowienie nie jest aktem administracyjnym podgalającym wykonaniu, a zatem nie ma możliwości wstrzymania jej wykonania.

W doktrynie przedmiotu przyjmuje się jednocześnie, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2006 r. s. 188-189.) Zatem to skarżący winien wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Wskazanie, iż zaskarżone postanowienie, może hipotetycznie doprowadzić do wydania dwóch sprzecznych rozstrzygnięć, nie może być uznane za niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.