Uzasadnienie
G. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].09.2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2002 r. do października 2004 r. Dodatkowo wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał G. K. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od wpisu w kwocie ponad 100 (sto) złotych oraz oddalił wniosek w pozostałym zakresie.
Następnie, pod rygorem odrzucenia skargi Sąd wezwał G. K. do usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie gotówką do kasy Sądu lub na podany rachunek bankowy wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Odbiór wezwania przesłanego na podany w skardze adres skarżąca osobiście potwierdziła w dniu 21.02.2006 r. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął z dniem 28.02.2006 r. W terminie tym wpis nie został uiszczony. Jednocześnie pismem z dnia 27 lutego 2006 r. skarżąca cofnęła w przedmiotowej sprawie skargę i wniosła o umorzenie postępowania.
Zgodnie z art. 220 §3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), jeżeli w wyznaczonym terminie nie został uiszczony wpis od skargi, Sąd skargę odrzuca.
Zaznaczyć należy, że złożenie przez skarżącą pisma, w którym cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania nie mogło wywrzeć zamierzonych przez stronę skutków prawnych, albowiem zgodnie z art. 161§1 pkt. 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięciu skargi i umorzeniu postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Natomiast wówczas, gdy skarga jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu Sąd powinien ograniczyć się do odrzucenia skargi – postanowienie NSA z 10.06.1987 r. (SA/Gd 537/87 OSP 1990 Nr 4, poz. 207).
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.