Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., wymierzającą W. H.(dalej powoływany także jako Skarżący) karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry.
Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. do sądu administracyjnego złożył Skarżący, zarzucając m.in. naruszenie art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że został już prawomocnie skazany na karę 5000 zł grzywny za urządzanie gry hazardowej, dlatego też nie powinien być karany po raz kolejny.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na wskazanej podstawie jest sytuacja, gdy w postępowaniu wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat) pozostające w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i mające wpływ na jego treść, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd.
Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.
Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie kary pieniężnej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej?". Pytanie to zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12.
W ocenie Sądu pytającego, omawiana regulacja prawna jest niezgodna z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa oraz z zasadą racjonalności działań ustawodawcy, wypływającymi w ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego.
Ponieważ przedmiotowe postępowanie dotyczy kary pieniężnej nałożonej na osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, dlatego też Sąd doszedł do przekonania, że opisana kwestia prejudycjalna ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania. Zaznaczyć bowiem należy, że Skarżący w 2012 r. został już prawomocnie skazany na karę grzywny za urządzanie gry hazardowej w swoim lokalu gastronomicznym. Nie sposób zatem wykluczyć, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.