Uzasadnienie
I. W. i C. W. wywiedli do tut. Sądu sprzeciw od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] uchylającej decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie przyznania C. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Adresatem obu ww. decyzji jest C. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Sprzeciw I. W. jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., o statusie strony w postępowaniu sądowym (również tym zainicjowanym sprzeciwem) decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony, musi stanowić zatem przepis prawa materialnego, wskazujący na jej prawo lub obowiązek, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego powiązanie z konkretną normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem, może wywodzić swoje racje. Musi zatem istnieć związek pomiędzy sferą indywidualnych praw/obowiązków skarżącego, a kwestionowanym aktem lub czynnością. Skarga/sprzeciw mogą bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot, nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, rozumiany jako zainteresowanie określonego podmiotu rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, podczas gdy brak jest przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby dla tego podmiotu uprawnienia lub obowiązki. Nie posiada on zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. W związku z powyższym, przymiotu strony nie ma podmiot, który swój udział w postępowaniu wywodzi z potrzeby ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego.
W konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jedynie jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tj. wyłącznie na podstawie skargi/sprzeciwu wniesionych przez legitymowany do tego podmiot. Określone podmioty mają z kolei legitymację do złożenia skargi/sprzeciwu w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi/sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca sprzeciw jeżeli, z innych przyczyn niż te wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., jego wniesienie jest niedopuszczalne.
Zaskarżona w niniejszej sprawie sprzeciwem decyzja kasacyjna Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], a także poprzedzająca jej wydanie decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], zostały skierowane wyłącznie do C. W., który był stroną postępowania administracyjnego, w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r. oraz który zainicjował przedmiotowe postępowanie wnioskiem z dnia [...] maja 2018 r.
W związku z powyższym uznać należy, że I. W. nie była stroną toczącego się przed organami postępowania o przyznanie ww. płatności, a w konsekwencji nie posiada interesu prawnego w wywiedzeniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej do tut. Sądu, bowiem decyzja ta nie odnosi się do jej praw lub obowiązków. W konsekwencji uznano, że sprzeciw I. W. nie jest dopuszczalny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzeczono o odrzuceniu sprzeciwu I. W.