Uzasadnienie
M. S. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z 21 lipca 2023 r., nr KO.500/175/23, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r.
Postanowieniem wydanym w dniu 6 grudnia 2023 r. sąd odrzucił skargę M. S. Odrzucenie skargi M. S. miało miejsce z uwagi na nieuiszczenie wpisu w wyznaczonym terminie. W wyniku rozpoznania zażalenia M. S. na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił to zażalenie, stwierdzając, że nie potwierdziło się wskazanie zażalenia o uiszczeniu wpisu przez jej męża A. S. Postanowienie NSA jest prawomocne.
Odrębnym postanowieniem wydanym również w dniu 6 grudnia 2023 r. sąd odrzucił skargę A. S., jednakże z innej przyczyny, tj. z uwagi na brak legitymacji do złożenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).
A. S. wniósł zażalenie na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie postanowienie z 6 grudnia 2023 r. o odrzuceniu skargi A. S. podlegało zaskarżeniu za pomocą skargi kasacyjnej z uwagi na fakt, że podstawą prawną postanowienia był art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.
W związku z czym pismo zatytułowane jako zażalenie zostało przez sąd potraktowane jako skarga kasacyjna. Doręczając postanowienie o odrzuceniu skargi, sąd pouczył również A. S. o tym, że od tego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna, a ponadto o rygorach związanych z tym środkiem zaskarżenia.
O ile sąd odrzucił skargę A. S. z uwagi na brak legitymacji skargowej (możliwości zaskarżenia wskazanego na wstępie postanowienia), to nie oznacza to zarazem braku jego legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi, jako że dotyczy ono jego uprawnienia do bycia stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym posiada on interes prawny do złożenia skargi kasacyjnej na ww. postanowienie sądu.
Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. W myśl art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Z art. 175 § 3 p.p.s.a. wynika ponadto, że skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
- 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
A. S. został pouczony o prawie i sposobie zaskarżenia postanowienia sądu, w tym o obowiązującym w tym zakresie tzw. przymusie adwokacko-radcowskim.
Wobec powyższego skargę kasacyjną sporządzoną i podpisaną własnoręcznie przez A. S. należało uznać za niedopuszczalną. Dlatego też złożony środek zaskarżenia podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.