Uzasadnienie
Pełnomocnik "M" Sp. z o.o. w B. wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2013 r. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. Pełnomocnik powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. Jego zdaniem dalsze utrzymywanie w mocy decyzji stanowiących o zabezpieczeniu na majątku strony kwoty ponad 27 mln zł powoduje utrudnienia w prowadzeniu działalności spółki. Brak możliwości dysponowania przez spółkę środkami pieniężnymi zagraża jej dalszemu bytowi prawnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.