Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w H., w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania w podatku od nieruchomości należnego za okres czerwiec- sierpień 2003 r., wniosło zarzuty: nieistnienie obowiązku podlegającego egzekucji, brak wymagalności tego obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 §1 pkt 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Odnosząc się do powyższych zarzutów wierzyciel - Wójt Gminy B.
- - w swoim postanowieniu z dnia [...] maja 2006 r., znak [...], uznał twierdzenia strony za nieuzasadnione. Zdaniem wierzyciela tj. wójta gminy B. obowiązek uiszczenia podatku od nieruchomości wynikał ze złożonej przez podatnika na początku 2003 r. deklaracji podatkowej, a jej późniejsze skorygowanie nie mogło mieć wpływu na możliwość wszczęcia egzekucji administracyjnej.
Na powyższe postanowienie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w H., wniosło zażalenie, powtarzając zarzuty zawarte w piśmie z dnia [...].12.2005 r. dodatkowo zarzucono Wójtowi Gminy B. niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji oraz uznało za uzasadniony zarzut braku istnienia obowiązku podlegającego egzekucji. W uzasadnieniu podniesiono, że podmiotem zobowiązanym w sprawie jest osobą prawną w związku, z czym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, aby więc należność podatkowa mogła być egzekwowana, musi być spełniony jeden z warunków: albo zobowiązanie to wynika z decyzji wydanej na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, tj. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, albo wynika ze złożonej przez podatnika deklaracji na podatek od nieruchomości. Podniesiono, że z akt sprawy wynika, że organ podatkowy nie wydał decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2003. Wierzyciel w wydanym stanowisku uznał, że nie ma konieczności wydawania takiej decyzji, skoro zobowiązanie w podatku należnym za rok 2003 wynika z deklaracji złożonej przez podatnika w dniu 15 stycznia 2003 r. Wskazano, że w dniu 09.06.2003 r. podatnik złożył jednak korektę deklaracji wykazując brak obowiązku podatkowego za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym.
Korekty tej nie uwzględnił jednak organ l instancji, uznając ją- z uwagi na rzekomą bezzasadność - za niebyłą. Okoliczność ta przesądziła o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy B. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skargę wniosła Gmina B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie, co do istoty sprawy. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art. 120 Ordynacji podatkowej, tj. zasady nakazującej organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa, art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym oraz art. 7 Kpa poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi podniesiono, że Gmina B. nie wykazała legitymacji do wniesienia skargi na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. Wskazano również, że ani Wójta Gminy, ani samej Gminy B. nie można uznać za podmioty posiadające interes prawny w usunięciu z obrotu prawnego postanowienia organu wydanego w postępowaniu odwoławczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Problem dopuszczalności złożenia przez jednostkę samorządu terytorialnego skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie, w której organ tej jednostki orzekał w pierwszej instancji był przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych (patrz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 października 2000 r. sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 14/03, ONSA 2003/4/115; wyrok NSA z dnia 16.02.2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, LEX nr 171164, wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 818/05, niepublikowany).
W przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, a więc zapadłym już po reformie sądownictwa administracyjnego Sąd stwierdził, że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego" i dalej " włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (...) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej".
W cyt. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny postawił tezę: "Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tej sprawie". Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd powyższy w całości podziela.
W świetle powyższego należy uznać, że Gmina B., której organ tj. Wójt Gminy B., wydał (w pierwszej instancji) postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na podstawie art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (organu odwoławczego), wydane w sprawie. Z tego powodu skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.