Uzasadnienie
A. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i utrzymuje się z prac dorywczych, z których dochód w skali miesiąca wynosi około 500 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, oszczędności czy też innych przedmiotów wartościowych. Z uwagi na niski dochód zmuszony jest do korzystania z pomocy innych, w tym zaciągania pożyczek (k. 8-10).
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 14.08.2014 r. wnioskodawca oświadczył, że zamieszkuje w mieszkaniu rodziców i w zasadzie jest na ich utrzymaniu, jedynie częściowo partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania, tj. w kwocie 500 zł, którą uzyskuje z tytułu prac dorywczych, polegających na drobnych pracach remontowych u znajomych. A. G. podniósł również, że aktualnie nie ponosi żadnych kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru i nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej. Na datę złożenia oświadczenia wnioskodawca nie był w stanie precyzyjnie określić wysokości ciążącego na nim zobowiązania, ale wskazał, iż jest to na pewno kwota powyżej 100.000 zł. Dodatkowo wskazał, iż zarówno on jak i osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają samochodów osobowych. Ponadto skarżący nie posiada aktywnego konta w banku, ponieważ wszystkie konta bankowe są zajęte przez Komornika Sądowego (k. 27-28).
Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna A. G. uzasadnia tezę, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowo – administracyjnego.
Należy bowiem stwierdzić, iż w złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada żadnych stałych źródeł utrzymania, a bieżące utrzymanie pokrywane jest z pracy dorywczej, z której uzyskuje dochód w kwocie 500 zł. Wnioskodawca jest osobą bezrobotną i nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności, majątku oraz przedmiotów wartościowych. Okresowo pomagają mu również rodzice.
Powyższe okoliczności, a w szczególności brak stałych źródeł dochodów, w zestawieniu z brakiem majątku i zgromadzonych oszczędności oraz zadłużeniem na kwotę ponad 100.000 zł pozwalają na stwierdzenie, iż A. G. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.