Uzasadnienie
W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2015 r. Skarżący zawarł wniosek o jej wstrzymanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia spoczywa na wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności przemawiające za tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Skarżący, składając wniosek, w żaden sposób go nie uzasadnił. Niewystarczające jest bowiem wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma usprawiedliwione podstawy, a brak takiego uzasadnienia uniemożliwia skuteczną ocenę wniosku przez Sąd.
Orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, że wnioskodawca, przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw wydanego aktu, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Sąd zwraca uwagę, że orzekając o przyznaniu ochrony tymczasowej orzeka na podstawie akt sprawy, ale nie jest obowiązany samodzielnie formułować argumentacji, czy wykonanie aktu może wywołać którykolwiek ze skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., lub ustalać jakie okoliczności faktyczne czynią prawdopodobnym spełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Wreszcie nie jest zadaniem sądu, aby samodzielnie poszukiwać dowodów potwierdzających takie prawdopodobieństwo, przy założeniu, że takie dowody rzeczywiście w aktach sprawy się znajdują (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. II FZ 608/17).
Wprawdzie postanowieniem z dnia 3 października 2018 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże w doktrynie i w judykaturze przyjmuje się zasadę, zgodnie z którą przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 p.p.s.a. nie można utożsamiać z przesłankami, na podstawie których Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy, a postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek (por. postanowienia NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. II FZ 605/10 i z dnia 16 października 2009 r., sygn. II FSK 1783/08).
Niejako na marginesie należy nadmienić, że przepisy zawarte w art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314) przewidują ograniczenie dopuszczalności prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z kolei skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.