Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 19 maja 2017 r. referendarz sądowy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), pozostawił bez rozpoznania wniosek J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wezwano skarżącego do złożenia wniosku na formularzu, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku "PPF". Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 2 maja 2017 r. W wyznaczonym terminie nie przedłożono wypełnionego formularza wniosku.
Na powyższe zarządzenie skarżący złożył sprzeciw w którym podał, że z uwagi na to, że przebywał na zwolnieniu lekarskim a następnie w sanatorium nie był w stanie złożyć wniosku na przesłanym formularzu. W związku z powyższym ponownie wnosi o przyznanie prawa pomocy i załącza wypełniony formularz wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.
Sprzeciw jest niezasadny.
W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym - w przypadku osób fizycznych - załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08, pub. ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro tak, to na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania mu formularza "PPF", wniosek na tym formularzu złożył po upływie wyznaczonego terminu. Zasadnie zatem referendarz uznał, że skarżący nie wykonał wezwania, a w konsekwencji zaistniała przesłanka z art. 257 P.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają przyczyny, dla których skarżący przesłał formularz po terminie. Ustawodawca nie ograniczył bowiem prawa strony do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy żadnym terminem. Wniosek na formularzu można złożyć na każdym etapie postępowania, co też skarżący uczynił w dniu 5 czerwca 2017 r. Powyższe rozstrzygnięcie nie zamyka zatem drogi skarżącemu do ubiegania się o prawo pomocy. W takiej sytuacji wnioskowi złożonemu na formularzu zostanie nadany odpowiedni bieg.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a.