Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] października 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] września 2010 r. nr [...] określającą J. M. (przywoływanemu dalej także jako "skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2006 r. w kwocie 5.236 zł z tytułu posiadania samochodu osobowego marki [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący w dniu [...] maja 2006 r. złożył w Urzędzie Celnym w B. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U ww. samochodu osobowego marki [...], w której zadeklarował należny podatek akcyzowy w kwocie 1.075 zł liczony od podstawy opodatkowania 1.654 zł i stawki podatku 65%. Do deklaracji dołączono m.in. oświadczenie o stanie pojazdu, umowę kupna-sprzedaży z [...] maja 2006 r. i dowód rejestracyjny samochodu, w których wskazano, jako właściciela firmę H. z B. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w B. uzyskał materiały zgromadzone w postępowaniu karnym prowadzonym przez Komendę Wojewódzką Policji w B. Z protokołu przesłuchania J. M. z [...] listopada 2006 r. wynikało, iż w maju 2006 r. dokonał on nabycia na terytorium kraju od nieznanej osoby samochodu osobowego marki [...] za kwotę 38.500 zł, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju.
Organ wskazał, że z zebranych dowodów wynika, iż skarżący składając w urzędzie celnym deklarację AKC-U oraz dokumenty zakupu pojazdu miał świadomość, iż od przedmiotowego samochodu nie został odprowadzony podatek akcyzowy, a złożona deklaracja i wskazana w niej podstawa opodatkowania nie odzwierciedlały stanu faktycznego i nie były prawidłowe. W ustalonym stanie faktycznym skarżący, będąc posiadaczem przedmiotowego samochodu osobowego stał się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu posiadania samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w sprawie, stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2008 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), w szczególności art. 4 ust. 3, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 80 ust.
1. Odwołując się do wyroku ETS z 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 organ wskazał, że w analizowanym przypadku stawka akcyzy wynosiła 13,6%. W związku z tym wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu posiadania przez skarżącego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju wyliczona od podstawy opodatkowania 38.500 zł wynosiła 5.236 zł.
Organ odwoławczy nie zgadzając się z zarzutami obrazy przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej w skrócie "o.p." stwierdził, że w sprawie zebrano wyczerpujący materiał dowodowy. Na każdym etapie prowadzonego postępowania strona była informowana o czynnościach podejmowanych przez organ podatkowy. Dokonując oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona organy kierowały się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 o.p. Stan faktyczny został ustalony w oparciu protokół przesłuchania skarżącego z [...] listopada 2006 r. Organy nie dały natomiast wiary wcześniejszemu oświadczeniu strony z [...] maja 2006 r., w którym zawarto nieprawdziwą informację o cenie zakupu przedmiotowego samochodu za 420 Euro w nabyciu wewnątrzwspólnotowym.
W skardze do sadu administracyjnego J. M. zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności obrazę prawa materialnego art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym w zw. z art. 21 § 3 o.p. poprzez uznanie, iż w stosunku do skarżącego powstał obowiązek podatkowy wynikający z ustawy o podatku akcyzowym, wówczas gdy skarżący skutecznie odstąpił od umowy nabycia pojazdu, a zatem wystąpiła sytuacja taka, jakby umowa w ogóle nie została zawarta - co znajduje potwierdzenie w prawomocnym nakazie zapłaty z [...] września 2010 r. w sprawie [...]. Mając powyższe na względzie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że skarżący w dniu [...] maja 2006 r. nabył samochód marki [...] od M. W. i D. W. za kwotę 38.500 zł. W toku użytkowania doszło do zaboru pojazdu, który został następnie odnaleziony i zwrócony skarżącemu w stanie uszkodzonym. W trakcie następczej naprawy pojazdu, stwierdzono niezgodność w zakresie numerów identyfikacyjnych, w konsekwencji czego w dniu [...] października 2006 r. samochód został zatrzymany przez KPP w L. Podczas wszczętego przez Prokuraturę w L. śledztwa ustalono, iż samochód ten został skradziony obywatelowi Belgii. Postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w L. postanowił zwrócić towarzystwu ubezpieczeniowemu reprezentującemu obywatela Belgii dowód rzeczowy w postaci samochodu marki [...]. Pismem z [...] września 2010 r. skarżący odstąpił od zawartej umowy sprzedaży i wezwał strony umowy M. W. oraz D. W. do zapłaty kwoty 38.500 zł. Wobec nieuregulowania należności we wskazanym terminie, skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w B. z powództwem o zapłatę i uzyskał nakaz zapłaty z [...] września 2010 r. W ocenie skarżącego, odstąpienie od umowy kupna samochodu [...] spowodowało, iż czynność prawna uznana została za nieważną z mocą wsteczną, co przenosząc na grunt prawa podatkowego oznacza, iż w stosunku do skarżącego nie powstał obowiązek podatkowy wynikający z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie wskazywał osób, od których nabył samochód [...], jak też nie podał, że odstąpił od umowy nabycia tego pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, ze w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2006 r. w kwocie 5.236 zł z tytułu posiadania samochodu osobowego marki [...]. Rozstrzygnięcie to wynikało ze stwierdzenia, że skarżący był posiadaczem ww. samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.
Stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie wyjaśnień skarżącego zawartych w protokole przesłuchania z [...] listopada 2006 r. odebranych w postępowaniu karnym prowadzonym przez Komendę Wojewódzką Policji w B. Skarżący zeznał, iż w maju 2006 r. dokonał nabycia na terytorium kraju od nieznanej osoby samochodu osobowego marki [...] za kwotę 38.500 zł, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju. Skarżący wskazał zatem m.in., że nie znał osób, od których nabył samochód, jednoznacznie podał kwotę, którą w związku z tą transakcją zapłacił, potwierdził również, że otrzymał umowę kupna-sprzedaży w języku polskim i belgijskim, książkę serwisową oraz ubezpieczenie. Organy uznały ten dowód za wiarygodny, nie dał natomiast wiary dowodom w postaci deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U oraz dołączonego do niej oświadczenia skarżącego w zakresie wskazanej tam ceny zakupu oraz faktu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że skarżący składając w urzędzie celnym deklarację AKC-U oraz dokumenty zakupu pojazdu miał świadomość, iż od przedmiotowego samochodu nie został odprowadzony podatek akcyzowy, a złożona deklaracja i wskazana w niej podstawa opodatkowania nie odzwierciedlały stanu faktycznego i nie były prawidłowe.
Należy podkreślić, że w świetle art. 191 o.p. organy skarbowe samodzielnie oceniają na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mieści się w tym ocena dopuszczalności i przydatności poszczególnych dowodów. Oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów podjęta w kontrolowanej sprawie znajdująca odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji spełnia powyższe warunki, ma charakter wszechstronny, jest też zgodna z zasadami logiki. Rację ma organ odwoławczy, iż sam skarżący podważył swoje wcześniejsze oświadczenie przedstawiając następnie w postępowaniu karnym rzeczywiste okoliczności związane z wejściem w posiadanie samochodu marki [...]. W szczególności w oświadczeniu strony z [...] maja 2006 r. zawarto nieprawdziwą informację, iż samochód został nabyty wewnątrzwspólnotowo za cenę za 420 Euro od firmy H. z Belgii.
Strona skarżąca nie przedstawiła dowodów, które skutecznie mogłyby podważyć ustalenia podjęte przez organy podatkowe. Trzeba zauważyć, że dwukrotnie zapoznając się z aktami sprawy skarżący nie zgłaszał żadnych uwag odnośnie zebranych dowodów. W złożonym odwołaniu ograniczył się zaś w tym zakresie do zarzucenia organowi podatkowemu pierwszej instancji, iż oparł się na protokole przesłuchania skarżącego z [...] listopada 2006 r., mimo, że dysponował dowodem przeciwnym w postaci oświadczeń złożonych w deklaracji AKC-U.
Organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie także przepisy prawa materialnego. Biorąc pod uwagę przepisy art. 4 ust. 3, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 80 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (która znajdowała zastosowanie w sprawie na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2008 r.), a także poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy podatnikami akcyzy są także podmioty nabywające lub posiadające samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Obowiązek podatkowy powstaje zasadniczo z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, jeżeli jednak czynności zostały wykonane z naruszeniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, obowiązek podatkowy powstaje z dniem dokonania tych czynności, a jeżeli dnia tego nie można określić - z dniem, w którym uprawniony podmiot stwierdził dokonanie takiej czynności (art. 6 ust. 1 i 3 ww. ustawy).
Określając podstawę opodatkowania, organy przywołały art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którym podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego. W tym zakresie wskazano, że z zebranych dowodów (m.in. belgijski dowód rejestracyjny) wynika, że przedmiotowy samochód niezarejestrowany na terytorium kraju znalazł się tam w wyniku nabycia wewnątrzwspólnotowego. W konsekwencji za podstawę opodatkowania przyjęto kwotę 38.500 zł, która została wskazana przez skarżącego w protokole przesłuchania z [...] listopada 2006 r., jako wysokość zapłaty za tenże pojazd. Organy podatkowe właściwie zastosowały także stawkę akcyzy 13,6 %, co wynikało z uwzględnienia wyroku ETS-u z 18 stycznia 2007 r. w sprawie
C-313/05.
Za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z art. 21 § 3 o.p. poprzez uznanie, iż w stosunku do skarżącego powstał obowiązek podatkowy w akcyzie, w sytuacji skutecznego odstąpienia przez niego od umowy nabycia pojazdu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący dopiero w skardze do sądu administracyjnego po raz pierwszy wskazał osoby, od których miał nabyć samochód będący przedmiotem postępowania. Składając zeznania w postępowaniu karnym stwierdził, że nie znał osób, od których nabył samochód, ich danych nie podał także w toku postępowania podatkowego. Analogicznie kształtuje się sytuacja odnośnie odstąpienia przez skarżącego od umowy kupna-sprzedaży, która miała być z tymi osobami zawarta. Jak wskazano w skardze, skarżący miał odstąpić od umowy w dniu [...] września 2010 r., a zatem jeszcze przed złożeniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (tj. [...] września 2010 r.), mimo tego ani w odwołaniu, ani w dalszym postępowaniu nie podniósł tego faktu.
Nie można zatem skutecznie zarzucać organom podatkowym, iż przy rozstrzyganiu sprawy nie wzięły tych okoliczności pod uwagę. Dodatkowo także w skardze, poza przedstawieniem pozwu oraz nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym (bez stwierdzenia prawomocności) skarżący nie przedstawił dowodów, które popierałyby podnoszone tam okoliczności. Niezależnie od powyższego, skarżący stawiając ww. zarzuty nie zauważa, że w kontrolowanej sprawie określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu posiadania samochodu osobowego marki [...]. Z tego względu nie ma znaczenia kwestia ewentualnego odstąpienia od umowy nabycia pojazdu. Trzeba podkreślić, że sąd administracyjny rozpoznając skargę bierze pod uwagę stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji i stosownie do art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Jeżeli zachodzą zaś ku temu podstawy, strona dysponuje możliwością złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.
W tych okolicznościach, Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.